Over mij

Ieder zijn leven is een verhaal, ook het mijne. Hoe ik in de scheepvaartjournalistiek terecht ben gekomen (die vraag krijg ik vrij vaak) is al een verhaal. Het begon toen ik op het Linked Inprofiel keek van iemand die een naam had die nogal op Yuri van Gelder leek. Dat trok mijn aandacht (als sportfanaat) en ik klikte door. Ik zag dat hij bij een bedrijf in de scheepvaart werkte. Ik keek op de website van dat bedrijf en daar zag ik een bericht over een nieuwe veerboot voor de Waddenzee die in ontwikkeling was.

Omdat ik toen ik 17 jaar was, vier maanden op Schiermonnikoog woonde en werkte, was ik meteen geïnteresseerd. Ik ben geboren en getogen in Friesland en dan zijn de Waddeneilanden vlakbij, toen ik daar was voer ik vier maanden lang ieder weekend op en neer.  De nieuwe veerboot zou ook erg milieuvriendelijk zijn, dat trok mij nog meer. Ik legde contact met rederij Doeksen en ik kreeg vrij snel een naam en telefoonnummer door van een contactpersoon.

Voordat ik ging interviewen en schrijven, moest ik eerst een opdracht hebben van mezelf. Ik benaderde veel (algemene) tijdschriften met een voorstel, maar ik kreeg amper reactie. De reacties die ik kreeg waren negatief. Ik besloot te zoeken naar tijdschriften over boten op internet en zo kwam ik bij Maritiem Nederland terecht. Ik belde de hoofdredacteur en hij was enthousiast. Ik had een opdracht!

Vanaf dat moment kreeg ik het tijdschrift ook thuis en in het eerste nummer dat ik kreeg (nog voordat mijn verhaal verschenen was) zag ik een verhaal over die foute zeepiraten bij Somalië. Dat verhaal vond ik erg eenzijdig. Er is een reden waarom die mensen aan piraterij doen. Toevallig kende ik een advocaat die opgepakte Somalische piraten vertegenwoordigde in Nederland en ik kende daardoor de andere kant van het verhaal.
Ik mailde Maritiem Nederland weer dat hun verhaal wel erg kortzichtig was, ik miste de andere kant van het verhaal compleet. Die mocht ik dan gaan schrijven, zeiden ze. En dat heb ik gedaan.

Weer een paar weken later kreeg ik Greenpeace aan de telefoon, ze belden over donaties, maar ik hoorde dat er een Rainbow Warrior III in de planning stond. Een milieuvriendelijk schip dat op wind- en zonne-energie zou varen. Leuk! Ik mailde Maritiem Nederland weer en mijn derde opdracht was binnen. Zo rolde ik in de scheepvaart  en vanuit daar in de techniek.

Tijdens een opdracht voor de Scheepvaartkrant ontmoette ik toenmalig staatssecretaris Joop Atsma aan boord van een boot op de Dordtse Kil. Hij komt uit Friesland en ik dus ook, dat klikte meteen. We bleken uit dorpen te komen die tien kilometer bij elkaar vandaan liggen! Erg gezellig dus, bijna niemand verstond ons. Hij zei tegen me dat als ik een interview met hem wilde, ik het ministerie maar moest bellen en hij zou goedkeuring geven, voor welk blad het ook was. Ik schreef inmiddels voor Aluminium en Roestvast Staal en die hadden wel oren naar een interview met hem.

Toen ik het ministerie belde voor een afspraak en ik zei dat het ook over scheepvaart zou gaan, kreeg ik het advies om minister Schultz daarover te interviewen. Nou, dat wilde ik wel. Het was zo geregeld, Ik kreeg een paar weken later bericht dat ik de minister kon interviewen bij de sluiting van de Tweede Maasvlakte, wat koningin Beatrix zou doen. Ik mocht daar ook bij zijn. Ik vertelde mijn opdrachtgever van Aluminium en Roestvast Staal dat ik Schultz ook zou interviewen en die wilde haar ook graag. Inmiddels had ik contact gelegd met Mainport en ook die wilde Schultz.

De redactie van de technische bladen was zo blij met mijn interviews dat ik de opdracht kreeg om van alle politieke partijen in de Tweede Kamer een woordvoerder te interviewen om te horen wat hun ideeën zijn over de toekomst van de techniek en nog wat over het gebruik van hernieuwbare grondstoffen. In dat jaar heb ik de Tweede Kamer heel wat van binnen gezien. Via deze gesprekken, kwam ik in aanraking met techniek op school. Ik was bij de sluiting van het Techniekpact en toen ik later hoorde dat techniek toch niet verplicht werd op de basisschool, schreef ik daar een nieuwsbericht over voor het Technisch Weekblad.

De crisis heeft vooral hard ingeslagen bij de scheepvaart. Ik ben nu terug in de scheepvaartjournalistiek bij de Binnenvaartkrant. In de scheepvaart ging het geweldig voor de crisis. Er werden steeds meer en vooral grotere schepen besteld, die pas jaren later klaar waren. Toen was er al geen markt meer voor al die grote schepen, wat een desastreuze marktwerking tot gevolg heeft. Inmiddels is het kwartje wel gevallen dat het niet meer zo wordt als voor de crisis in 2008 en dat het geen tijd is die ‘even’ uitgezongen moet worden, maar hoe het dan wel moet, dat weet ook niemand.

Tussendoor gebeurden er dingen in mijn omgeving, waardoor ik bij nieuwe verhalen terechtkwam. Ik richt me nu meer op persoonlijke verhalen, waar die ook over gaan. Ik heb een brede interesse en ik lees me snel in in nieuwe onderwerpen. Zo heb ik ook een tijdje over bomen geschreven, voor kranten heb ik over van alles geschreven en zo lang mensen passie hebben, wil ik hun verhaal schrijven.

Sanne benaderde mij via mijn website. Ze was herstellende van anorexia en ze wilde anderen graag helpen met haar verhaal. Ik deed een voorstel bij Flair en anderhalf uur later kreeg ik de opdracht om een verhaal te schrijven. Sanne ging op pad met een fotograaf, haar foto’s werden zo mooi dat Sanne op de voorpagina terechtkwam!

Nu zie ik overal verhalen. Iedereen heeft wel een verhaal, maar niet alles is geschikt voor een artikel. Als je je afvraagt of jouw verhaal geschikt zou kunnen zijn    mail me.

 

Koop hier artikelen die niet in een tijdschrift verschijnen! Sluiten