Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Rust | 09.12.2011

Zoals wel vaker gebeurd, had ik na een erg drukke periode rust. Opeens waren de opdrachten op. Tja, dat gebeurt bij freelancers. Ik hoorde zelfs van een kennis in dit vak die in vaste dienst werkt, dat ook hij in zo’n golfbeweging zit!

Op zich kwam het wel goed uit dat ik het even rustig had, we gingen een nieuwe vloer leggen. Eindelijk van het wit-met-een-zwart-kringeltje af en nu op hout lijkend vinyl. Mooi hoor. Woensdag hielp ik mee, vooral ook om de kinderen bezig te houden, maar donderdag waren ze de hele dag weg. Mijn man zei: ‘Jij mag wel boven gaan werken hoor. Als je tenminste werk hebt..’ En bedankt, leg de vinger maar even op de zere plek.
Nu het de zoveelste keer is dat ik dit meemaak, krijg ik meer vertrouwen. Vorige week vertelde ik een vriendin erg kalm dat ik nog niets had voor december, zelfs mijn man vond dat ik erg laconiek deed voor mijn doen. Pas gisteren kwam er wat paniek binnen.

Op zo’n moment kijk ik naar wat er nog te doen is aan achterstallige klusjes die bij het ondernemerschap horen. Als dat op orde is (en mijn kantoor ook) ga ik zelf achter klussen aan. Daarbij wil het nog weleens misgaan.
Zo belde ik een blad waar ik vaak voor schrijf met een idee dat net in het vorige nummer had gestaan. Ik had het zo druk gehad dat ik geen tijd had om het blad te lezen en mijn hersens waren ook niet in optimale conditie. De naam die voorop het tijdschrift stond, had ik wel gezien en het is iemand die ik zelf al eens gesproken heb voor een artikel. Die link had ik moeten leggen, maar ik deed het niet. Zo sloeg ik even een flinke flater.

Ik belde een ander blad waar ik ook een voorstel had neergelegd, maar daar bleek het komende nummer al vol te zitten.. Jammer. Maar, werd gezegd, we hebben nog wel wast verhalen die geschreven moet worden waar nog geen auteur voor is. Show me the… eh… opdracht! En zowaar, ik kreeg een opdracht toegeschoven!
Op Twitter zette ik ook dat ik even opdrachtloos was, waarop een collega reageerde met: Misschien zien je opdrachtgevers dit wel en reageren ze! Daar had ik zelf nog niet aan gedacht, maar het is natuurlijk wel zo. En alsof ze het gezien hebben; ik kreeg vandaag een nieuwe opdracht van een vaste klant.

In zo’n rustige tijd kan ik ook achter dingen aanzitten die wellicht tot een verhaal kunnen leiden. Vrienden van mij zitten in een moeilijke situatie. Ze hadden gezegd dat ik er wellicht over kon schrijven, maar ik was toch bang dat ze niet zouden willen als ik het echt vroeg. Het was als een soort grapje overgekomen. Daarnaast wil ik niet als een aasgier overkomen, ik ben wel journalist, maar ook vriendin.

Ik trok de stoute schoenen aan en ik belde haar. Ik zei dat ik graag over dit gebeuren wil schrijven, maar dat ik het gevoel heb dat zij liever niet mee willen werken. Dat bleek helemaal niet waar te zijn, dat willen ze wel. Zo zie je maar weer dat je het totaal anders kan opvatten dan het bedoeld is. Soms ben ik te bang om een relatie die ik heb , een vriendschap zeg maar, te verpesten doordat ik als een hongerige jakhals in hun nek hijg, op zoek naar nieuws.

Doordat die vrienden willen meewerken, ben ik bladen gaan zoeken die dat verhaal willen. Het zou kunnen dat ik hun volgende week moet interviewen voor een blad die voor de kerstdagen het verhaal willen hebben. Maar ik hoor maandag of dat doorgaat. Voorheen had ik zwaar in de stress gelegen door dat niet weten. Ik merk dat dat over is. Ik heb rust. Ik weet dat ik een goed verhaal heb en als deze klant het niet wil, dan komt er wel een ander. Zij gaven hun wensen aan, mijn vrienden gaven hun grenzen en wensen aan en als de klant daar niet akkoord mee gaat, dan houdt het op. Dat heb ik ook aangegeven naar iedereen toe.

Ondanks dat ik volgende week in ieder geval twee, maar wellicht drie interviews moet doen en ook op dinsdag weg moet voor verslaggeving, heb ik toch rust. En dat is heerlijk.