Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

De kaakchirurg | 30.01.2012

De meeste mensen houden niet van de tandarts. Dat is ook niet zo vreemd, want je ligt hulpeloos in die stoel en het enige wat de tandarts doet is jou pijn doen, tenzij je helemaal geen gaatjes ofzo hebt. Wie vindt dat nou leuk?

Nog een graadje erger is de kaakchirurg. Tot nu toe had ik die nog weten te vermijden, maar onlangs kwam het er helaas toch van. Mijn tandarts had een ontsteking aan de punt van een wortel ontdekt en daarvoor moest ik naar de kaakchirurg. En ik had niet eens pijn! Ik had alleen een dikke bult op mijn tandvlees gekregen, maar die was alweer bijna weg toen ik eindelijk genoeg moed had verzameld om een afspraak bij de tandarts te maken.

Nadat ik dat bezoek overleefd had, moest ik zelf een afspraak maken bij de kaakchirurg. Ook daar heb ik weer een paar dagen moed voor verzameld om te durven bellen. Ik kreeg een weinig meelevende assistente aan de telefoon die verheugd was dat ik die week nog langs kon komen. 'O nee”, zei ze. “Dan loopt u met de feestdagen met een dikke wang, dat is niet handig.” Goh, dit soort informatie is net waar ik op zat te wachten, #not.

Om het voor mezelf nog wat erger te maken, zocht ik op internet naar ervaringen van andere mensen met kaakchirurgen hier in het ziekenhuis. De kaakchirurg waar ik de afspraak had, bleek twee recensies te hebben en die waren allebei nogal negatief. Hij zou al met een verdovingsspuit klaar zitten als je binnenkwam en overleg was niet mogelijk. Nadat ik daar een dag van in de stress had gelegen, deed een nachtje erover slapen wonderen. En met een paar kinderen om je heen, word je ook wel afgeleid!

Toen het uiteindelijk de dag zelf was, sliep ik uit tot het tijd was om te gaan, het was al een wonder dat dat lukte. Ik kwam half slapend aan, dat leek mij wel een goede conditie om tijd bij de kaakchirurg door te brengen. Bij de balie werd ik iets te enthousiast begroet ‘Komt u voor het eerst? Dan mag u dit formulier invullen’.  Volkomen overbodig, want de tandarts vroeg me dezelfde dingen toen ik in de behandelkamer was, nadat hij een blik op de vragenlijst had geworpen en hem aan de kant legde.

Vlak voor mij was een man naar binnen gegaan, die heel snel weer terug in de wachtkamer kwam. Ik dacht dus dat ik eerst een verdoving zou krijgen die moest inwerken. Die verdoving, daar zag ik niet zo tegenop. Ik heb ergere dingen meegemaakt, zoals drie bevallingen. Het doet pijn, dat weet je. Die prikken vielen me mee, het was niet erger dan bij de gewone tandarts. Toen ik mijn mond daarna moest spoelen kwam ik wel trillend van de stoel af, puur van de spanning. De erg aardige assistente in de behandelkam er maakte zich meteen zorgen!

De tandarts was erg verheugd over de foto die ik had meegekregen van mijn tandarts van de kies. Ik mocht weer gaan liggen en de materialen werden aangetrokken. Ik kreeg een groen kleed over me heen en ik zei nog: ‘Het lijkt wel een operatie’. De assistente keek me aan en zei: ‘Maar dat is het ook!’ Oeps. Nou ja, de verdoving was turbo, ik kon nog net praten, maar verder niet.

De behandeling was een fluitje van een cent, vooral omdat ik niets voelde. Het was binnen een kwartier voorbij. Met de hechtingen was de chirurg nog het langst bezig. Hij zei nog dat hij mijn kies liever wilde trekken, omdat het weinig zin meer had die te laten zitten. En de ontsteking zou toch terugkomen. Ja hallo, mijn kies trekken? Dat gebeurt zomaar niet. Hij liet me vrij in de keuze en haalde de ontsteking weg.

Na de behandeling zat ik nog even in de wachtkamer te wachten tot ik opgehaald werd. Daar zei een man dat hij de verdoving het allerergst vond: ‘Daarvan springen de tranen in mijn ogen.’ Huh? Typisch een man, ik zei dus: ‘Bevallen, dat doet pas pijn’. Een andere vrouw viel me bij ‘Ja, daarmee vergeleken is dit een peulenschil’. De man zei nog dat zijn vrouw vier keer was bevallen en zijn vrouw keek hem zoetsappig lachend aan, zo van ‘Nou hoor je het eens van een ander’.

Conclusie: naar de kaakchirurg gaan is geen pretje, maar bevallen is erger. Zorg wel dat je flink wat paracetamol en liever nog ibuprofen in huis hebt. Slik dat een week en dan is het klaar.