Joke Heikens tekst freelance journalist

Flow | 20.02.2012

Iedereen die creatief werk doet, wacht er op: De Flow! Dat willen we allemaal, want als je in De Flow zit, lijkt het werkt vanzelf te gaan en levert het je meer energie op dan dat het je kost. Dan weet je weer waarom je dit doet, waarom je gekozen hebt voor een bestaan als … (vul zelf maar in).

Maar die flow is er niet altijd, die kun je ook meestal niet oproepen. Soms lukt het, doordat je gewoon aan de slag gaat en je vanzelf in die flow terechtkomt, maar meestal is het door ploeteren. Het is nou eenmaal je werk en het moet worden gedaan. Als freelancer kun je weleens midden in de nacht gaan werken, terwijl de rest van de wereld slaapt, dat is heel fijn. Maar als je kinderen hebt, moet je toch de volgende dag weer op tijd opstaan.

Wat moet je dan? Nou, gewoon doen. Jezelf achter je bureau en computer slepen en aan de slag gaan. Zoals ik mijn dochter beloof dat ze een cadeautje krijgt als ze maar door dat ellendige gat in het zwembad zwemt, zo beloof ik mezelf ook wat. Als ik nu even dit stuk schrijf, dan mag ik dan even een spelletje doen. Of+ wat ik vandaag doe, hoef ik morgen niet te doen.

Ondanks dat niet/journalisten vaak het idee hebben dat wij niet zonder pen en papier of computer kunnen leven (en terecht) vinden wij het ook moeilijk om er wel mee te leven. Ik dacht altijd dat ik de enige was die schrijftaken maar zo lang mogelijk uitstelt. Totdat ik van collega’s hoorde dat zij ook van alles verzonnen om maar niet te hoeven schrijven! Dan moet opeens de was worden gedaan of je staat al met de stofzuiger in je hand terwijl je bedenkt dat je zou gaan schrijven.

Maar ja, als je dan eenmaal bezig bent… Dan wil je niet meer stoppen. Dan tik je er zo nog een blog uit zoals ik nu doe. Ik weet dat ik het de komende tijd gelukkig weer wat drukker krijg. In mijn agenda staan voor de komende weken ook veel afspraken. Des te meer reden om mezelf aan het werk te zetten. En o, wat ben ik trots op mezelf als ik weer een goede tekst heb geschreven! Schrijven zit in mijn bloed en het moet er gewoon uit, ook al gaat dat niet altijd vrijwillig en goedgemutst.