Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Respect | 15.07.2010

Voor een regionale krant maak ik vier interviews met trainers over het volgende seizoen. Dat gaat niet alleen over voetbal, maar ook over hockey en korfbal.
Vanmiddag had ik een afspraak met een voetbalcoach die afgelopen seizoen kampioen is geworden met zijn damesteam. Toen ik hem vorige week belde om een afspraak te maken, was die trainer wel vriendelijk, maar volgens mij had hij geen idee wie hij aan de telefoon had. Ik had hem echter al eerder gesproken dit seizoen toen ik bij een wedstrijd was, maar je weet nooit of iemand je onthouden heeft. Ik vond hem wel bijzonder, een wat oudere, dikkige man die de dames coachte. De dames zijn toch een ondergeschoven kindje binnen het voetbal.
Als vrouwelijke verslaggever heb je een bijna nog moeilijker positie binnen de voetbalwereld. Ik vind het geweldig om te doen en ' ieder nadeel hep zijn foordeel'  zei Johan Cruijff ooit, dat geldt hier ook voor. Als je niet serieus genomen wordt, gaat men er vanuit dat je "dus wel niets zult weten van voetbal". Ik kan daarom rustig allerlei vragen stellen, want wie had nou gedacht dat zij er wel verstand van had?
Toch is het niet leuk. Ik kom liever bij clubs waar ze mij herkennen en erkennen, waar ze luisteren naar mijn mening en waar ik als gelijke wordt behandeld en in de bestuurskamer niet aangezien wordt voor de koffiejuffrouw of de vriendin van een bestuurslid. Ik wil graag een beetje respect.
Vanmiddag belde ik bij die trainer van een dameselftal aan. Toen hij de deur opendeed zag ik een blik van herkenning en respect in de ogen van deze trainer. Dat deed me heel erg goed.
We konden een normaal gesprek hebben, ook over zijn overleden vrouw en mijn overleden vader die beide aan kanker gestorven zijn. Daar houd ik van, om ook wat persoonlijke dingen te bespreken, om te laten zien dat je ook maar een mens bent en datzelfde voor hem geldt. Meestal reageren mensen daar positief op, een enkeling heeft helemaal geen behoefte aan contact, die wil alleen dat je je ding komt doen en weer weggaat.
Trainers kom ik een paar keer per jaar tegen, niet alleen tijdens interviews, maar vaak ook langs de lijn als ik bij een bijzondere wedstrijd kom kijken. Vaak zijn de trainers ook mijn contactpersonen, die heb ik iedere week aan de telefoon om mij een kort verslag van de wedstrijd te geven, ook dan bouw je een soort band op. En ik koester die banden graag. Ik interesseer me voor ieders persoonlijke leven en hopelijk straal ik dat ook uit. Ik denk dat dat mijn interviews beter maakt, zeker niet slechter. Ik laat graag de persoon achter de mens zien en voetballers zijn altijd meer dan hun spel en de bal.