Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Veer in je kont(2) | 15.10.2010

Een paar weken geleden is het nog maar dat ik het boek The Well-Fed Writer van Peter Bowerman. Inderdaad in het Engels zoals de meeste goede boeken over journalistiek schrijven in het Engels zijn. Ik ben meestal in een aantal boeken tegelijk bezig, minimaal 1 journalistiek boek en minstens 1 literair boek. Maar ik had lang gewacht op dit boek. Toen ik zover was dat ik weer wat boeken uit Engeland wilde bestellen, gaf de site van Amazon aan dat er een nieuwe druk aan zat te komen. Helaas duurt dat altijd maanden. Uiteindelijk was hij wel bij Amazon, maar om de kosten te drukken, bestel ik altijd meerdere boeken tegelijk. Ik zag echter dat dit boek ook bij Bol.com te bestellen was, maar tijdelijk even niet. Je begrijpt al, dit werd een gebed zonder eind, dus zodra het weer bij Bol.com te bestellen was, heb ik het gedaan, dan maar één boek tegelijk!
Uiteraard was ik erg nieuwsgierig of dit boek me iets te melden zou hebben waar ik echt iets mee kon, echt iets nieuws. Het boek begon met het vertellen over het dagelijkse leven van de schrijver. Hij wordt door een klant gebeld, die graag wil dat hij een tekst schrijft. Uit een andere hoek krijgt hij een telefoontje voor een tekst voor een website. Hij krijgt nog een verzoek voor een persbericht en voor een artikel.
Ik zat me te verlekkeren: Zo'n leven wil ik ook. En wat denk je? Sinds ik dat las, heb ik ook zo'n leven. Heel gek.
Vanavond zat ik mijn boekhouding bij te werken, tot vorige maand deed ik dat altijd op de eerste van de maand, ik had het toch niet zo druk, tijd genoeg voor de boekhouding. Nu kwam ik er pas op de 7e aan toe en puur omdat het weekend is en toch niemand kan bereiken voor een telefonisch interview.
Ik voerde de verstuurde facturen in en het viel me gewoon op: 1, 3, 5, 6 en 7 augustus op de facturen! Het is dan toch even anders als je dat zwart op wit voor je ziet: ik verstuur bijna dagelijks een factuur! Dat is toch te gek. Daar doe je het voor, om een goed belegde boterham te verdienen!
Ondanks dat blijft er altijd wat onzekerheid: Ben ik echt wel goed genoeg? Maar de bewijzen daarvoor blijven binnenkomen en ik zet ze op mijn pagina Referenties. Een bijzondere veer in mijn kont komt van een nieuwe opdrachtgever. Ik kreeg de opdracht om een persbericht te schrijven en daar hoorden twee correctierondes bij. Ik kreeg heel netjes een opdracht met duidelijk wensen wat ze wilden, hoe de tekst moest zijn en waar ik informatie kon vinden. Ik lever mijn werk graag op tijd in, tegen de deadline aanzitten is meestal niet nodig. Ook dit leverde ik een paar dagen voor de deadline in. Supersnel kreeg ik antwoord. Ze hadden een paar opmerkingen, ik moest iets veranderen en wat aan de opmaak doen, maar een tweede correctieronde zou niet nodig zijn!  Als dan ook nog de baas van dat bureau zegt dat ze met vakantie gaat maar mijn naam als beschikbare freelancer door heeft gegeven aan haar collega's... tja. Dan denk ik: Ik doe toch iets goed! Van de week was ik op een Open Coffee, waar ik iemand tegenkwam die me wilde spreken. Bij de vorige Open Coffee had ik hem al leren kennen. Hij wilde graag dat ik een tekst(je) van hem bekeek en die redigeerde en/of verbeterde. Zijn woorden waren: Ik wilde je bellen van de week, maar ik dacht 'Ik zie je morgen en dan vraag ik het wel'. Van de drie keer dat ik op een Open Coffee ben geweest, ben ik er twee maal met een opdracht vandaan gekomen. Misschien heeft dat wel met mijn houding te maken, ik kom daar niet om iets te halen, maar om iets te brengen. Ik breng gezelligheid en tips. Ik breng ook mensen met elkaar in contact als ik denk dat dat nuttig is. Als ik interessante informatie voor iemand tegen kom, dan bel ik dat door. Als ik zeg tegen mijn gespreksgenoot van dat moment op de Open Coffee, kijken ze mij meestal raar aan. Maar echt, als jij naar een netwerkbijeenkomst gaat met het doel om daar te scoren, om daar iets te verkopen, dan zit je daar verkeerd. Ik zie het als een club gezellige mensen die allemaal iets anders doen, maar wel iets gemeenschappelijks hebben: een eigen bedrijf. Dingen als boekhouding en belastingaangifte doen we allemaal. We zijn allemaal ooit begonnen en we hebben allemaal van onze hobby ons beroep gemaakt.
Ik heb een tijd gedacht dat je niet terugkrijgt wat je geeft, ik heb redelijk wat gegeven het afgelopen jaar. Maar nu zie ik dat ik het terugkrijg. Maar het geven levert me zoveel plezier op, dat ik daar gewoon mee doorga. En als ik daar steeds iets voor terugkrijg, dan is dat mooi meegenomen, maar niet nodig.
En zei ik dat ik niemand kan bereiken tijdens het weekend? Nou, ik probeer het meestal toch maar, vooral als ik haast heb. Zowaar was een psychotherapeut voor kinderen in Rotterdam bereikbaar en ik ga woensdag met hem praten voor een artikel. Hij begreep meteen dat journalisten onder tijdsdruk staan, fijn zijn zulke mensen.