Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Look-a-like | 09.09.2010

Als ik dan eenmaal aan het tikken ben, wil ik ook niet meer stoppen.
Na het heerlijke bericht dat mijn artikel voor een vakblad is goedgekeurd, wil ik meer! Nou ja, ik moet gewoon meer... Er liggen nog opdrachten te wachten en de deadlines die eerst ver weg waren, die komen nu steeds dichterbij! Morgen heb ik een deadline, die eigenlijk vandaag was. Mij was steeds onduidelijk wat de invalshoek van het artikel was. Okee, ik had vijf bedrijven geinterviewd, ja en dan? Vijf interviews uitschrijven? Dat is toch geen verhaal? Zeker niet als het vijf soortgelijke bedrijven zijn! Na overleg met iemand waarvan ik dacht dat hij van de redactie was, maar die later van de sales bleek te zijn, was er bij mij nog geen licht opgegaan. Maar overleg met een collega-redacteur hielp wel. Samen konden we een plan maken voor het artikel en dat heb ik vanavond meteen maar geschreven.
Dat is mijn nieuwe 'ding': schrijven met een plan! Voor stukjes van 400 woorden is dat niet nodig, maar als je over de 1000 woorden heen gaat, is dat wel zo handig. Ik wil lijn in mijn verhaal houden en het liefst een onderwerp per alinea aanhouden. Zoals mijn juf van de cursus zei: 'Jij schrijft een verhaal om een interview heen, maar je moet het interview in dienst van je verhaal stellen."
Kijk, met zulk commentaar kan ik wat. Ik begreep meteen wat ze bedoelde. En ik ben ook meteen over mijn 'drive'  om een verhaal om een interview heen te schrijven, heen. Maar voor de geinterviewden is dat niet altijd makkelijk. Voor een verhaal voor een opvoedblad interviewde ik vorige week een kindertherapeut. Dit sloot echter niet aan bij de wensen van het blad, dus ben ik maar weer gaan zoeken. Gelukkig kon de vorige therapeute me wel wat vertellen over wat voor type ik nodig had en waar op internet ik kon zoeken. Ze was uiteraard wel teleurgesteld dat ik haar verhaal niet ga gebruiken. Ja, dat kan ik me voorstellen, mijn werk is ook voor niets geweest. Ik ben een andere psychotherapeut gaan zoeken met een duidelijke boodschap: ik wil een stappenplan, geen algemeen verhaal. Die vond ik, inderdaad via die site. Fijn. Maar dan is het nog altijd de vraag of diegene levert wat jij wil hebben (plat gezegd). Ik was bang dat hij ook weer een algemeen verhaal zou afsteken, sterker nog: toen ik in de wachtkamer zat, kreeg ik het gevoel dat ik een client was... Hij zou toch geen kosten berekenen? Ik had me al wat zorgen gemaakt vooraf, want hij leek mij een Duitser met een echte Duitse naam. Mijn leraar Duits van de Havo kwam weer in me op, een strenge man met een zwaar Duits accent, help.
Maar ach, toen deed een Paul de Leeuw look-a-like de deur open. Wie wil nou niet bij zo'n therapeut zitten?
Hij had zich keurig voorbereid, legde me alles in stappen uit en benadrukte nog dat ik hem altijd mocht bellen. Hij had wel minder tijd voor mij dan de planning was, want 'een cliente belde voor een extra gesprek, relatieproblemen weet je wel? dus die heb ik er tussen gestopt'. Moet kunnen! Natuurlijk. Toen ik wegging zei hij dat als ik hem nog eens voor een artikel wil spreken, ik maar moet bellen, dan propt hij mij wel ergens tussen! Daar heb je wat aan.
Mijn idee voor een ander artikel sprak hem erg aan, hij wilde graag weer meewerken. Daarvoor rijd ik graag nog een keer door het centrum van Rotterdam!