Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Het mooiste vak van de wereld (2) | 09.09.2010

Ja, ik heb het mooiste vak van de wereld. Dat heb ik al vaker gezegd, maar ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Vanmiddag was ik op visite bij een sjieke autodealer, een echt groot bedrijf vlak langs de snelweg. Ik was er al heel vaak langs gereden, maar nog nooit binnen geweest. Omdat zij hun sponsorcontract met een zwemclub verlengden, was de pers ook uitgenodigd. Op het laatste moment weliswaar, ik had dus ook pas vanmorgen gehoord dat ik deze opdracht kreeg. Bij de autodealer heb ik me eerst even staan vergapen aan de Bugatti's en Ferrari's en andere prachtige auto's. De foto heb ik gemaakt bij de Bugatti, dat was leuk voor het plaatje en dat spreekt mensen aan. Daarbij was hij mooi opvallend blauw van kleur, leuk voor een kleurenfoto.
Afgelopen zaterdag was ik bij de Ommoordse hockeyclub die verhuisd is naar Nesselande, waar 'mijn' krant uitkomt. Tjongejonge, die pakten even uit! Ik was daar als enige journalist voor zover ik weet en ik kreeg meteen consumptiebonnen in mijn handen gedrukt. Toen ze hoorden dat ik zou blijven tot 'de sleutel uit de lucht kwam vallen', zo stond het omschreven in het persbericht, kreeg ik nog een bon. Tja, een sleutel die uit de lucht komt vallen, ook nog tussen aanhalingstekens, dat kan niet zoveel zijn. Misschien aan een ballon, of uit een helikopter of door parachutisten gebracht. Meer smaken heb je eigenlijk niet. Ach en Marc Lammers, de oud-bondscoach van het nationale damesteam  was er ook. Hij kwam vlak na mij en ik werd al snel opgehaald, want 'hij heeft nu wel even tijd voor je'. Nou, dat vond ik helemaal niet erg. Hij heeft ook nog eens prachtige blauwe ogen, lekker zonnetje erbij en daar zaten we aan een tafeltje. Ik werd met alle egards behandeld, ook door Marc Lammers himself. Dat is dan je werk, op een terrasje zitten praten en overal zijn mensen vrolijk en kinderen met hockey bezig... Marc Lammers zijn nieuwe werk is om kinderen richting sport te krijgen, daar had hij echt een goed verhaal over. Hij zag zijn eigen kinderen wat achter de playstation zitten en bedacht toen dat kinderen weer wat samen moeten doen. Maar het moet wel van deze tijd zijn, met computers en zo interactief mogelijk. Hij leerde de mensen van Yalp kennen (inderdaad, het omgekeerde van..) en die hadden ongeveer dezelfde missie. Samen zijn ze tot de Marc Lammers-plaza gekomen, ook wel Yalp-veld genoemd. Kinderen (en volwassenen) kunnen daarop spellen doen waarbij de computer verteld wat ze moeten doen. Ook is er een soort Ren je Rot-spel bij waarbij heel snel gerekend moet worden. Allemaal nostalgie!!!
Hij opende dat veldje samen met de voorzitter van de hockeyclub, maar ze hadden al op de knop gedrukt voordat ik een poging kon doen om over de boarding het Yalp-veld op te klimmen. Dus vroeg ik ze na de opening en de introductiespellen of ze nog een keer samen op de knop wilden drukken, voor mij. Ik maakte aanstalten om over de boarding te klimmen, maar Marc Lammers stond al klaar om mij te helpen.
Nou ben ik al niet zo sportief, maar ik ben ook nog eens op mijn knie gevallen waardoor er vocht inzit en bloeduitstortingen en blauw/paars/zwarte vlekken op zitten. Dat hielp niet, kan ik je vertellen. Maar als een galante heer met prachtige blauwe ogen mij wil helpen, dan sla ik dat natuurlijk niet af!
Later stond ik op het balkon, waar bezoekers niet mochten komen, maar ja, ik ben PERS dus ik mag dat wel. We zagen een vliegtuigje overvliegen en nogmaals overvliegen. Verderop, aan de andere kant van een brug zag ik iets met blauwe en gele slierten eraan op de grond terechtkomen. Ik was niet de enige die dat zag en diverse mensen dachten dat er verkeerd gemikt was. Maar we moesten nog wachten en wachten en nog meer wachten en toen kwam een parachutist naar beneden van heel hoog. Je zag eerst alleen een gekleurd stipje in de lucht. Op een gegeven moment kwam hij van links, scheerde vlak over de hekken heen en landde op het veld. Zo, dat ging maar net goed! Ik was niet de enige die dacht dat hij zou blijven haken. Maar spectaculair was het wel, toen zag je ook goed wat een enorme vaart parachutes hebben! Even later zagen we nog twee gekleurde stippen in de lucht, deze twee kwamen niet vanaf de zijkant, maar landden 'gewoon' op het veld. Als je daar dan bijstaat, dan voel je je toch even gezegend dat je dit mee mag maken! Er was ook een drumband, letterlijk, met alleen zwarte drummers die al swingend speelden en bijna dansten. Is hockey dan toch echt een elite-sport voor de rijken?
Ik vroeg de PR-mevrouw wat dit wel niet kostte, zij zei: 'We hebben veel leden met veel connecties'  en lachte fijntjes naar mij. Nou ja, toen ben ik maar naar huis gegaan en ja hoor, ik had mijn knie te zwaar belast, dus moest ik zondag bij ASW (voetbal) zoveel mogelijk blijven zitten met mijn been rechtuit. Maar dan krijg je weer andere aandacht. 'Elk nadeel hep sijn foordeel' zei Johan Cruijff. En wat denk je, het is ook nog zo!