Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Ik kan goed denken | 02.10.2010

Van de week sprak mijn zesjarige dochter E. over wat iedereen goed kan. "A. kan goed turnen, K. kan goed spelen, ik kan goed zoeken, papa kan goed werken.." ja, ja, en toen kwam het: "en mama kan goed denken!"
Joh, daar was ze zelf zo mee in haar nopjes dat ze het een paar keer herhaalde.
En ik was er ook wel blij mee, want wie had dat nou gedacht. Goed denken, hoe komt ze er op, maar er zit wel wat in. Ik had eerder verwacht dat ze 'goed schrijven' of 'goed mama zijn' of ook 'goed werken' zou zeggen, of desnoods 'goed autorijden', maar nee.
En wat K. betreft, die kan inderdaad goed spelen, maar voor een 2-jarige kan zij heel aardig tekenen. Vanmiddag stond ze voor het krijtbord, na te denken en toen ging ze heel rustig lijntje naar boven trekken. Het leek een soort bos in de verte te worden, met stammen van verschillende lengte. Dat veegde ze weg en er kwam een nieuw bos te staan. Toen dat ook weer weg was, werden het bijna rondjes, heel apart. Dat heb ik nog niet eerder gezien bij mijn andere twee, die krasten tot vijf jaar ongeveer. K. probeert al binnen de lijntjes te kleuren, dat lukt voor geen meter, maar je ziet wel dat ze echt op de plaatjes kleurt en niet over het hele blad. Dat viel de juffen op het kinderdagverblijf ook al op. Die hadden haar van de week voor het eerst laten tekenen (of 'kleujen'  zoals ze zelf zegt) en het viel hun op dat ze er niet alleen veel lol in had, maar dat ze dat ook best goed kan. Het potlood of krijtje houdt ze heel goed vast, waar de meeste vierjarigen dat pas op school leren. Dus wie weet gaat ze mijn zus achterna die de kunstacademie gedaan heeft! Dat zou erg leuk zijn.
Mijn oudste heeft wel wat schrijfkunsten van mij geërfd, dat is bijzonder om in je eigen kinderen terug te zien. Het zijn toch hele eigen persoontjes, met een eigen karakter en een eigen uiterlijk (vind ik) maar toch zit er iets van mij in. Dat blijf ik bijzonder vinden.