Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Aanrijding | 26.10.2010

Het plaatje is een voorbeeld van dat het nog erger kan!

Leuk, zo’n Powerdag, maar als je dan naar huis rijdt en vervolgens een aanrijding krijgt, dat is
minder leuk. En ja, het was mijn schuld. Mijn navigatiesysteem kon de satelliet niet vinden,
zoals wel vaker gebeurd en meestal op momenten dat het niet uitkomt. Achteraf had ik op
de parkeerplaats moeten wachten totdat hij het wel deed, maar ik dacht ‘hoe moeilijk kan
het zijn om vanuit Maarssen richting Gouda te gaan’. Nou, dat was erg moeilijk. Ik was
Maarssen amper uit, of ik had drie opties: linksaf naar Den Bosch, rechtdoor naar Vleuten of
rechtsaf naar Amsterdam. Die laatste leek mij niet goed, want van die weg had ik de afslag
naar Maarssen genomen. Den Bosch leek me ok niet goed, ik wilde naar het westen en niet
naar het zuiden. Dan maar Vleuten, station Vleuten komt voor Utrecht als je uit Gouda komt,
dus dat leek mij de beste optie. Maar ik had er geen goed gevoel over. Ondertussen startte
ik mijn navigatie opnieuw op, dat is de manier om hem aan de praat te krijgen. Hij bleef
echter vastzitten in een bepaald scherm en deed niets meer. Ik reed door een groen
stoplicht heen, toen ik een witte auto zag die stilstond. Er was nog een stoplicht en dat had
ik niet gezien. Ik schrok me wilde en ik probeerde nog links langs de witte auto te rijden,
maar dat mislukte. Mijn rechter voorkant boorde zich in zijn linker achterkant. O jee…
Ik was meteen helemaal overstuur, hoe kon ik nou zo dom zijn om bezig te zijn met 101
dingen en niet goed op te letten op de andere auto’s? Ik lette wel op, maar dat was vooral
op de richtingaanwijzers en ik bedacht welke kant ik op moest gaan. Ik weet het niet meer
zeker, maar ik had geloof ik net bedacht dat ik toch maar richting Den Bosch moest gaan. De
auto voor mij, reageerde amper, hij reed door toen het stoplicht op groen sprong. Ik reed er
maar achteraan, wist ik veel wat ik doen moest! Ik had hem net aangereden!

De auto ging op een afgesloten stukje weg staan en ik ging er achteraan. De bestuurder
stapte uit, een redelijk jonge jongen en hij vroeg meteen of het wel met me ging. Dat was zo
lief! Ik zei dat het niet ging, dat ik me rot was geschrokken. Hij pakte een schadeformulier,
terwijl ik ontdekte dat het portier aan de passagierkant niet meer open kon. Het rechter
voorlicht was, alsof het origami was, 90 graden naar binnen gevouwen. Het zijpaneel en de
motorklep waren licht gekreukeld.

Aan het kenteken zag ik dat zijn auto nog splinternieuw was, een kenteken met drie letters
en dan ook nog beginnend met een ‘L’ dat kon niet anders dan erg nieuw zijn. Maar de
bestuurder was erg vriendelijk. Hij zei steeds dat een aanrijding kon gebeuren. Hij bleek ook
bij Ditzo te werken, dus hij had dagelijks met dit soort gevallen te maken. Toen ik hem
achteraf bedankte voor zijn zeer sociale gedrag (hij had me per slot ook uit kunnen
schelden), zei hij dat hij me in eerste instantie wel had willen uitschelden. Maar hij keek in
zijn achteruitkijkspiegel en zag dat ik overstuur was, toen besloot hij wat te dimmen. Wat
vrouwentranen toch met mannen doen, het is ongelooflijk, maar in dit geval wel heel fijn. En
de verzekering mag het oplossen van zijn kant, wij denken nog na over reparatie of een
andere auto.