Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Marathon | 03.11.2010

Voor alle mede-freelancers die denken dat het hopeloos is, dat het nooit beter wordt en dat het freelancer zijn te vergelijken is met het zwemmen naar Engeland: er is hoop.
Laatst had ik een kennismakingsgesprek bij een PR-bureau. Ik had toen drie persberichten voor hen geschreven en ik wilde graag kennis met ze maken. Dat was wederzijds (dat kennismaken dan…) dus ben ik in de auto gestapt en naar Amsterdam gereden, dat was de dag voordat ik hem in de prak reed…
Ik was al ruim op tijd vertrokken, maar door een ongeval en twee afgesloten rijbanen kwam ik alsnog in de file te staan. Ik bleek echt in hartje Amsterdam te moeten zijn en ook daar was het vrij druk op de weg. Een stoplicht stond drie keer op groen en rood voordat ik er uiteindelijk door kon. Gelukkig was er een parkeergarage vlakbij het kantoor, maar wat je daar betaald wil je niet weten. Er was genoeg plek en ik snap nu wel waarom.
Het was een ontzettend leuke ontmoeting met die klant, zij behandelen mij als gelijke en zo hoort het ook. Ik zie steeds meer dat freelancers als een soort onkruid worden gezien, een noodzakelijk kwaad. Dat slaat helemaal nergens op, maar het lijkt wel alsof iedereen zijn eigen hachje wil beschermen en dat freelancers vogelvrij zijn. Net alsof freelancers ieder moment vaste banen kunnen inpikken.
En ergens is dat ook zo. Er wordt veel geklaagd dat freelancers zo duur zijn, maar de kosten voor een freelancer zijn lager dan voor een vaste werknemer. Daarnaast kan een freelancer zo weer aan de kant worden gezet, wat de andere kant is van dat de freelancer geen tijd voor die klant heeft.
Ik hoorde bij deze klant dat ik gekozen ben uit 80 aanmeldingen, samen met nog drie mensen. Tjonge jonge, dat had ik nou echt niet gedacht. Het is dus zeker mogelijk om een klus te krijgen, ook al zijn er zoveel gegadigden. En dat was nog niet alles bij die klant. Ze willen me in een pool vaste freelancers stoppen, waardoor ik snel benaderd wordt, als ze teveel werk hebben liggen voor het eigen personeel. Daar doe ik het voor! Ook al lijkt het soms alsof er geen eind komt aan het ‘smeken’ om klussen, het is een marathon die oneindig duurt, lijkt het wel. En onderweg zijn er soms tegenslagen en ga je weleens onderuit, maar er zijn ook momenten waarop het mee zit, waarop je een beker water aangereikt krijgt, of even een stukje bergaf mag lopen. Daar doe je het voor en voor de finish, want je weet dat als je het redt, je heel erg trots mag zijn op jezelf. Onderweg mag je al trots zijn, want jij loopt daar toch maar en jij zet door!