Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Aspiraties | 04.12.2010

Ik wil een boek schrijven, die aspiratie heb ik. Ik ben overigens niet de enige journalist en/of boekenliefhebber, de meesten willen dat. Maar gezien de studie en oefening die het me kostte om van artikelen van 400 woorden naar langere van 1000-1200 woorden te gaan, zal een boek nog meer voorbereiding vergen. Wellicht is het beter om met non-fictie te beginnen, want ik zal niet meteen tot de top van de Nederlandse Literatuur behoren en de AKO- en Librisprijs winnen. Jammer, maar helaas. Voorlopig heb ik nog genoeg beter bereikbare doelen in de buurt. Een tijdschrift waar ik graag voor wil schrijven, reageerde enthousiast op een klein nieuwsstukje dat ik voor hen schreef, ze ‘weten mij te vinden’. ;-)) Dat doet me goed. Het is denk ik ook een goede manier om binnen te komen, eerst wat kleinere stukjes en dan over naar de grote verhalen.  Het verdient veel minder dan een groot verhaal, maar wie het kleine niet eert… Wel gek dat ik weer kleine opdrachten doe terwijl ik net bij een opdrachtgever gestopt ben vanwege als die kleine stukjes. Veel kleine stukjes kosten veel meer tijd dan twee grote stukken. Maar in alle gevallen telt dat afwisseling het beste is. Om alleen maar met grote stukken bezig te zijn, dat is ook niet alles.
Het is belangrijk om altijd een doel te hebben, ergens waar je naartoe wilt, wat je wilt bereiken, wat je wilt gaan doen. Dan doe je ook dingen die je helpen om daar te komen, vreemd genoeg gaat dat automatisch. Ik heb meerdere malen briefjes door mijn hele huis gehangen waarop ik geschreven had wat ik wilde bereiken, maar dan in de tegenwoordige tijd. En wat denk je? Ik heb het. De weg er naartoe is niet zo geweest als ik vooraf gedacht had, het heeft ook langer geduurd dan ik toen verwachtte, maar ik ben er wel! Dat is wat telt. De weg ergens naartoe kan moeilijk zijn, maar het mag ook moeite kosten. Als je de dingen op een presenteerbordje aangereikt krijgt, is er geen lol meer aan. Nu kan ik trots zijn op wat ik bereikt heb en ik kan vol vertrouwen naar de toekomst kijken. Zo lang ik doelen heb en aspiraties, ga ik vooruit. Overigens weet ik dat mijn doelen bereikbaar zijn. Diverse mensen om mij heen hebben een boek geschreven, dus ik kan het ook. En als een non-fictie boek de weg is om schrijver van Literatuur te worden, dan doe ik dat.
Ik dacht altijd (en ik ben echt niet de enige) dat de mensen met talent (zoals acteurs) het allemaal komt aanwaaien. Totdat ik de film Notting Hill met Julia Roberts zag. Zij speelt een wereldberoemde actrice die ook gewoon haar huiswerk moet doen om een rol in te studeren. Een kwartje wat bij bijna iedereen al eerder viel, viel toen pas bij mij. Ook als je talent hebt, gaan de dingen nog niet vanzelf en moet je er moeite voor doen.