Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

The making of.. | 18.11.2010

Soms is de weg naar het schrijven van een artikel al genoeg materiaal, dan hoef je het artikel al niet eens meer te schrijven, want het is al een hele gebeurtenis geweest. Uiteraard is mijn artikel over Somalië echt wel de moeite waard, maar de zoektocht naar de informatie is ook bijzonder.
Een hele tijd geleden hoorde ik een kennis van vroeger op de televisie praten over zeepiraten uit Somalië. Hij is advocaat geworden en verdedigde een Somaliër die zeepiraat zou zijn. Toen ik in MN een artikel las waarin de piraten als erg fout en een groot kwaad werden afgeschilderd, stond ik meteen op mijn achterste benen. Ik belde de hoofdredacteur dat dit toch wel wat erg kort door de bocht was en dat het niet alleen aan die Somaliërs ligt. De rest van de wereld heeft de situatie mede gemaakt zoals die nu is en dat de piraterij een logisch gevolg is. De hoofdredacteur zag daar een artikel in en ik wilde dat graag schrijven.
Vol goede moed zocht ik op Google naar de zeepiraten en hun kant van het verhaal. Die vroegere kennis van mij mailde ik met een serie vragen. Helaas kreeg ik erg summier antwoord met vooral de mededeling ‘dat is op internet te vinden’. Via Google vond ik echter alleen de kant van de zaak die al belicht was. Echt journalistieke hoogstandjes van hoor en wederhoor…
De berichten uit de politiek worden blijkbaar graag nagekauwd.
Het kostte me flink wat zoeken en spitten en bellen, voordat ik objectieve informatie vond. Het bleek dat ik op de juiste termen moest zoeken, maar wat die juiste termen zijn wordt je niet vooraf verteld, helaas. Via een andere advocaat kwam ik op betere sites terecht en toen ik zag dat er een seminar was geweest in december 2009, heb ik de telefoon gepakt. Ik belde naar Den Haag, maar het moest wel in het Engels… Toen ik de volgende dag opnieuw belde met nog meer vragen, werd mij gevraagd of ik geen Nederlands sprak, ja, wat wil je nou! Deze mensen konden me ook weer verder helpen.
Toen kwam ik op het geweldige idee om mijn zus te bellen, zij werkte ooit bij Vluchtelingenwerk en had contact met Somaliërs. Dat was het schot in de roos, maar dat wist ik niet vooraf. Zij bracht me in contact met een man uit Somalië die al heel lang in Nederland woont. Zijn vader was ambassadeur voor Somalië in allerlei landen en hij ‘heeft een heldere kijk op Somalië’. En passant gaf mijn zus me allerlei achtergrondinformatie over Somalië, maar ‘hij wist er veel meer vanaf’.
Met alle informatie die ik al had en met nog wat toegevoegde vragen aan deze meneer plus nog wat vragen aan de advocaat, had ik genoeg informatie om met mijn artikel aan de slag te gaan en er een goed onderbouwd stuk van te maken. Geen hysterisch gedoe van ‘die arme Somaliërs’, maar juist duidelijke feiten en dat als je maar rotzooi in de zee bij Somalië stort, je hun zee leeg vist en je biedt geen humanitaire hulp terwijl het land in crisis zit, dan kun je dingen als zeepiraterij verwachten. En ik heb mijn nieuwe niche gevonden: de andere kant van een verhaal laten zien!