Joke Heikens tekst freelance journalist

Linked in

Bijzonder | 17.12.2010

Afbeelding bij BijzonderIn de afgelopen weken heb ik wat bijzondere gesprekken gevoerd. Deze interviews gebruik ik voor artikelen die nog voor het einde van 2010 ingeleverd moeten zijn.
Allereerst sprak ik een moeder die zwanger was een paar jaar geleden wier baby overleed in haar buik. Ze beviel twee dagen later van een voldragen, maar dode baby. Een heel heftig verhaal.
Daarbij kwam nog dat een vriendin van haar, die toevallig ook een buurvrouw van mij is/was, kort na het interview een hartstilstand kreeg. Ik ken haar en die vriendin uit een kerkgemeente waar we alle drie bij hoorden. Ik kende mijn buurvrouw van een paar huizen verder niet echt goed, want ik woon hier nog maar kort. Ik leefde wel mee met de hele situatie, ook omdat mijn eigen moeder zes jaar geleden is verongelukt. Ik weet daardoor wat het is als iemand dichtbij je zomaar wegvalt. Mijn buurvrouw en haar vriendin heeft het helaas niet gered, ze is twee weken geleden overleden. Tijdens de rouwdienst waarvoor bijna het hele dorp hier uitliep, heb ik gepast op de nieuwe baby van de moeder die ik heb geinterviewd. Haar verhaal is bijzonder, haar kracht ook om door te gaan met leven met haar man en twee oudere kinderen. Het overlijden van een baby is altijd verschrikkelijk, maar zeker als dat in de moederbuik gebeurd terwijl het voldragen is.
Afgelopen week had ik een gesprek met een vrouw die hersteld is van kanker. Ook dat is een heel bijzonder verhaal. Nadat ze zelf genezen was, kreeg haar zus kanker en die heeft het niet overleeft. De emoties die loskomen zijn bijna niet te beschrijven, maar ik doe het toch, dat is mijn werk. Ik mag twee prachtige verhalen schrijven over vrouwen in bijzondere situaties, dat vind ik een eer. Toen ik voor een ander blad bezig was met de binnenvaartschippers, kreeg ik een schippersvrouw aan de telefoon die erg strijdbaar was. Zij vertelde me onomwonden en rechtuit hoe het zit met de binnenvaart en de crisis. Iets wat een vrij saai verhaal leek te worden, kreeg opeens pit doordat iemand haar mond opentrok en eerlijk was. Ik krijg zo wel de naam dat ik een soort opruiende artikelen schrijf voor dit blad, maar dat vind ik niet erg. Iemand moet het doen. Ik was erg blij met de reactie van Duitsland op Wikileaks. Of all places zeiden zij dat het juist de taak is van de journalistiek om overheden en dergelijke te controleren en om geheimen boven te halen. Dat bedoel ik maar. You Go voor Duitsland!