Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Kamperen | 14.02.2011

Ook al schrijf ik niet zoveel meer over sport, ik ben er nog wel een groot liefhebber van! Gisteravond ben ik dan ook met een slaapzak op de bank gaan liggen, om het WK Allround schaatsen te bekijken. Het was allereerst even schrikken om Rintje Ritsma te zien. Ik had die reclame van de kaas wel gezien waarin ze hem met ‘meer haar’ wilden, maar dit was gisteravond wel even confronterend. Tjongejonge, wat een oude, kalende man. Niet dat hij bejaard lijkt ofzo, maar zo jong als toen, nee, dat ook niet meer. En dan behoor ik ook nog tot dezelfde generatie... Ik wil het niet weten.

Toen ik in 2006 voor de tweede keer trouwde, schrok ik me al helemaal wild van de foto’s. Wie was die gerimpelde vrouw daar op de foto’s met mijn man? In 1996 was ik al eerder getrouwd en toen stond er een frisse, jonge meid op de foto’s. Rintje schrikt zelf misschien ook wel als hij zichzelf terugziet, je weet het niet.

Ik lag dus met een slaapzak op de bank, heerlijk. Ik wist wel dat de avond bijna niet meer beter kon worden na de vijf kilometer van Wust tegen Sjablikova, vooral met die val van Sjablikova, maar toch. Ik hield vol. Ik herinnerde mezelf eraan dat ik de wekker midden in de nacht had gezet toen Jos Verstappen zijn eerste rondjes in de Formule 1 reed. Dit moest kunnen. Toen woonde ik op mezelf in Leeuwarden, ik had de televisie naar mijn bed verplaatst, zodat ik hem alleen maar aan hoefde te zetten. Al eerder bedenk ik me nu, kwam ik ’s nachts mijn bed uit voor sport. In 1988 was het geloof ik, toen woonde ik nog bij mijn ouders, toen de dames de hockeyfinale speelden op de Olympische Spelen ergens in Amerika. Ach, als je 18 bent doet het je helemaal niets om een nachtje door te trekken. Als je 40 bent, kun je dat wel vergeten. Uiterlijk half drie gaan mijn luikjes dicht!

De eerste ritten van de tien kilometer, miste ik, een mens moet toch ook eens douchen. Maar ik heb zelfs de dweil meegemaakt. Die-hard heet zoiets, ik zal wel altijd een zwak voor sport en dan zeker schaatsen, blijven houden. Mijn dochters besluiten een voor een dat ze ook van sport houden, maar dit heeft volgens mij meer te maken met het principe ‘If you can’t beat them; join them’. Zo ben ik ook begonnen, er is nog hoop voor mijn gezin. De tien kilometer was prachtig. Skobrev hield iedereen voor de gek en zette op het laatst nog even aan. De Nederlanders reden aanvallend, zoals ik dat graag zie. Geen gezeur, geen gemekker, gewoon vol erin. En zo hoort het!