Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Lieve woordjes | 24.02.2011

Dit lijkt wel de week van de lieve woorden. En laat dat nou net mijn eerste taal van de liefde zijn! (zie Gary Chapman; De vijf talen van de liefde) Aan het begin van de week was ik bij een vriendin die ik al jaren ken en zij vertelde me zomaar spontaan dat ik haar beste vriendin ben. Nou, steek die maar in je zak!

Gisteren interviewde ik een lieve tienermoeder die erg intelligent is en daarbij ook nog heel nuchter terwijl ze niet eens uit Friesland komt (het land van de nuchtere mensen, kijk maar naar mij). Toen ik tussen alle drukte door tijdens de lunch even op Twitter zat, zag ik een berichtje van haar, ze noemde mij een lief mens!

Een klant belde mij met een spoedje, of ik een persbericht wilde herschrijven tot een leesbaar iets. Omdat een irl interview was omgezet in een telefonisch interview, had ik daar tijd voor. Ik mailde haar terug met mijn prijs en dat ik het gister nog af zou hebben. Ik kreeg een mailtje terug dat ik een engel ben.

Vanmorgen kwam ik in mijn kantoortje, toen stond er een cadeautje op mijn bureau te wachten met een briefje van mijn liefje: Gewoon omdat ik van je hou! Nou, is dat nou niet lief? Ik vind van wel. Ik lag gisteravond nog wel om half negen in bed, moe van alle drukte en energie opdoen voor vandaag.

Vandaag heb ik een bureaudagje, veel artikelen afschrijven en facturen versturen (mijn tweede favoriete bezigheid). Tussendoor wil ik wel wat acquisitie doen om deze drukte te houden en dit tempo van facturen dit jaar vol te houden.. ;-).

Kortom; het gaat heel lekker met mijn praktijk, mijn éénpitter zijn. Een nieuwe klant wil juist met éénpitters werken en met vrouwen. Soms kan een nadeel ook een voordeel zijn en die mensen heb ik graag als klant. Beide kanten zijn blij en zo moet het vaker zijn.