Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Eindredactie | 08.05.2011

Anderhalve week geleden stuurde ik een mailtje naar een uitgeverij. Mijn intervisiegroep had me geadviseerd om meer voor technische bladen te schrijven. Ik kon beter even geen persoonlijke verhalen schrijven waar ik niet altijd genoeg afstand van kan nemen. Er werd mij zelfs toegefluisterd: “Waarom ga je niet voor het Houtblad schrijven?” Ja, dat vroeg ik me ook af, waarom niet.

Mijn vader kon alles met hout, echt alles. Hij was verder helemaal niet technisch, maar een kast bouwen of een trap ontwerpen en maken, geen probleem. Maar als hij video wilde kijken (ja, dat was in de tijd voor de dvd), riep hij mij om alles aan de praat te krijgen. Als de video was afgelopen, werd ik weer gehaald om de band terug te spoelen en uit de recorder te halen.

Mijn broer is jaren geleden (ruim 25 jaar) zijn eigen bedrijf begonnen in de houtbewerking. Hij maakt hokken, huizen, garages, tuinhuisjes en wat al niet van hout. Ik maakte de start van heel dichtbij mee. Dus ja, heb ik wat met hout? Nou zeker wel.Ik belde met de redactie van het blad en ik kreeg het advies om te mailen. Inmiddels had ik al bedacht wat voor idee ik aan zou kunnen bieden. Ik hoopte dat ik er iets op zou horen.

Een dag later kreeg ik een telefoontje van die redactie. Ik zat net in de haven van Rotterdam een interview af te nemen en ik leerde tussendoor veel over slib. Dus ik zei dat ik hem een uur later wel terug zou bellen. Ik dacht dat ik dan wel thuis zou zijn. Maar nee, ik stond in de file… Dan maar even bellen vanuit de file.

Wat ik toen te horen kreeg… dat had ik nooit verwacht. Hun eindredacteur was plotseling ernstig ziek geworden en ze hadden iemand nodig voor twee dagen per week. Wilde ik dat doen? En kon ik dan ook snel op gesprek komen? Eeehhm, ja, natuurlijk! Twee dagen per week? Op kantoor? En, en, maar, maar.. Nou okay, ik kom maandag wel. Ik durfde bijna niet te vragen of ik de enige kandidaat was, stel je voor dat hij had gezegd: “Nee, er komen nog vijf anderen”. Dus ik vroeg niets en ik laafde me aan het gevoel dat ik de enige was en dat ze mij wilden. Het was mij duidelijk dat ze heel snel iemand nodig hadden. Aangezien mijn agenda altijd pas vlak voor de week begint volloopt, had ik tijd genoeg. Ergens had ik bedacht dat een van mijn USP’s (Unique Selling Point) is dat ik erg flexibel ben.
 
Vorige week maandag ging ik op gesprek. En ja, ik was de enige en ja, ze wilden mij! YES. Ik kreeg zoveel veren in mijn kont, dat ik daar voorlopig nog wel even op doorzweef. De woensdag daarop ben ik begonnen als eindredacteur. Ik kreeg al vrij snel artikelen van freelancers onder mijn neus. Ik was gewaarschuwd dat niet alle freelancers erg goed zijn en dat sommigen moeite hebben met het vereiste aantal woorden. Dat bleek te kloppen. Het is fijn om echt iets aan een tijdschrift toe te voegen. Ik heb het gevoel dat de tijdschriften waar ik de eindredactie van doe, beter worden.

Het is heel nieuw voor mij om twee dagen per week op een redactie te zitten, maar ik vind het nog veel leuker dan ik gedacht had. Daarnaast blijf ik mijn freelance werk doen. Dat betekent dat ik het wel heel druk heb. Ik ben blij dat ik nog een dag in de week aan mijn klanten kan besteden, buiten de redactie om. Want ik heb niet de illusie dat ik daar voor altijd blijven mag. Ik heb voor een maand ‘getekend’ en ik weet dat dat nog iets uitgebreid kan worden. De zieke man die ik vervang, is al geopereerd en er staat zes weken herstel voor. Je weet nooit hoe die dingen gaan, maar ik ga ervan uit dat ik hooguit zes weken blijf. Dan moet ik weer verder met mijn bedrijf en daarvoor wil ik klussen blijven regelen. De eindredactie is wel een uitstekende aanvulling op mij CV!