Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Mijn dochter | 22.06.2011

Mijn jongste dochter is een echt papa-kind. Als papa en ik er beide zijn, kiest ze voor papa. Zelfs als ik haar ’s morgens uit bed wil halen, vraagt ze naar papa. Pas als ik haar uitleg dat papa naar zijn werk is en haar dus niet uit bede kan halen, gaat ze overstag en mag ik haar pakken. Maar er is een verandering in gekomen.

In de weken dat ik twee dagen per week op een redactie werkte, zag ze me veel minder. Als ik dan thuiskwam van mijn werk, reageerde ze erg enthousiast! Ze trok me op de bank en wilde een hele tijd tegen mij aan blijven zitten. Ik was zoveel liefde van haar niet gewend, ik dompelde mij er lekker in. Ik genoot van die momenten want ik wist: ‘Dit gaat weer voorbij’ (is dat ook niet de tekst in een liedje van André Hazes?).

Maar… het ging niet voorbij. Ook niet toen ik stopte met het werken op de redactie. Ook papa merkte het: ze is meer op mij gericht. Natuurlijk voert papa de boventoon en blijft die haar favoriet, maar ze is nu ook blij als ik thuiskom, ze komt ook bij mij zitten als ik boven werk, ook al is papa thuis. Ze komt soms bij mij zitten als we avondeten en ze knuffelt me meer.

Als ik dit verhaal van iemand zou lezen, zou ik er verdrietig van worden. Waarom was er eerst zoveel afwijzing? Werd die moeder daar niet verdrietig van? De antwoorden op die vragen zijn dat er helemaal geen sprake is van afwijzing, maar meer van een persoonlijke voorkeur van mijn dochter. Zij heeft liever haar vader. Haar vader maakt voor het eerst een zwangerschap en geboorte van een kind mee, hem gun ik het van harte. Ik heb hiervoor al twee kinderen gekregen waarvan ik er eentje alleen kreeg en de andere vanaf 2,5 jaar alleen opvoedde.

Daarbij komt nog dat mijn oudste bepaald niet gemakkelijk was. Ik heb het negen jaar met haar volgehouden, toen is ze naar een instelling en een pleeggezin gegaan. Dat is erg moeilijk en pijnlijk, maar het was wel noodzakelijk. De dag voordat mijn tweede kind geboren werd, overleed mijn moeder heel plotseling door een ongeval. Dat was een erg bizarre kraamweek. Met een kindje van vijf dagen zat ik op mijn moeders begrafenis.

Bij deze derde dochter kan ik genieten van wat ik krijg, maar ik gun het mijn man van harte. Hij heeft veel gemist wat ik wel al meegemaakt heb. Ik weet dat ik op de gedeeld tweede plaats bij haar kom, samen met mijn oudste dochter en dat vind ik prima. Zelfs niet alleen prima, maar geweldig. Voor het eerst kan ik genieten van mijn kindje en word ik niet door haar of omstandigheden overladen.