Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Geen zin | 03.08.2011

Soms word ik zo moe van redacties en andere klanten. Afspraken worden niet nagekomen, je kunt honderdduizend keer achter iets aan bellen en dan ben je nog even ver als eerst. Het hoort bij het vak, maar het kost wel veel energie. Het maakt ook dat ik soms denk: ‘Nu heb ik er geen zin meer in’.  Ook het gemak waarmee redacties gewoon niet reageren op mails ‘omdat ze er zoveel krijgen’ doet mijn tenen krommen. Freelancers doen hun best om een goede, leuke mail te schrijven, maar een bedankje kan er niet eens af?

Doorzetten is HET woord voor freelancers. Doorzetten, doorzetten. De liefde voor je vak moet groter zijn dan de irritaties die je tegenkomt. Ik heb vannacht een artikel afgemaakt wat mij bijna bloed, zweet en tranen kostte. Ik zal eerst even uitleggen hoe dat ‘vannacht’ zo kwam.

Gisteravond was er een paar huizen verderop een barbecue. Dat is op zich geen probleem, dat is prima. Een paar van de aanwezigen gedroegen zich echter wel alsof ze rijp waren voor een instelling: schreeuwen, gillen en schreeuwen. Ze hadden hun pilletje blijkbaar nog niet gehad. De muziek was ook de hele avond te horen. Dat kan allemaal en is nog tot daar aan toe. Maar dat het doorging tot 1 uur, nee, dat vond ik niet zo fijn. Dat was gewoon asociaal! Er wonen hier mensen met kinderen, er zijn kortgeleden baby’s in deze buurt geboren, je kunt toch wat rekening houden met elkaar?

Op een gegeven moment ging de muziek nog wat harder (na twaalf uur) en toen kon ik helemaal niet meer slapen. Misschien vonden ze het zelf erg grappig, ik kon er niet om lachen. Hopelijk was het een eenmalig iets. Omdat ik toch niet kon slapen, besloot ik verder te gaan met mijn artikel over het Hightech Topteam, waar ik maandag ook al druk mee bezig was geweest. Toen had ik me bijna wanhopig door veel bureaucratische informatie gewerkt. Ik las de ene pagina na de andere en probeerde de belangrijkste informatie eruit te halen en ook nog wat leuker te verwoorden.

Monnikenwerk is dat. Gelukkig kreeg ik op Twitter wat steun, collega’s herkenden mijn strijd. Ook het gevoel van overwinning als het artikel dan klaar is en je er toch een leuk, leesbaar verhaal van hebt gemaakt, werd herkend.

De voldoening als jouw artikel in een tijdschrift of krant staat, dat maakt het het waard. Maar tot die tijd is het doorploeteren en volhouden!