Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Het leven gaat verder | 06.09.2011

Na de begrafenis van afgelopen zaterdag, gaat het leven gewoon verder. Dat is ook wat mijn schoonzus wilde, maar dat valt niet altijd mee. Gelukkig heb ik kleine kinderen die me afleidden en die geen idee van dood, overlijden en begraven hebben. Dat houd ik ook liever zo. Ik heb de kleinsten dan ook niet meegenomen afgelopen zaterdag.

Het was een zware dag, ondanks dat het prachtig weer was. De zon scheen volop en dat deed me meteen denken aan de begrafenis van mijn moeder, toen was het echt heel stralend. Mijn ouders zijn beide gecremeerd, maar mijn schoonzus wilde begraven worden. Dat vond ik eerst vreemd, maar daar heb ik weinig van te vinden. Nu begrijp ik het beter en het heeft ook zijn charme moet ik zeggen. Na mijn vader zijn rouwdienst, gingen we per auto naar het crematorium. Bij mijn moeder gebeurde dat ook, maar daar was ik niet bij, want ik vertrok na de rouwdienst naar huis met mijn vijf dagen oude baby.

Met alle mensen die in de kerk bij het afscheid waren, de herdenking zeg maar, want een dienst was het niet, liepen we naar de begraafplaats. Ik had vreselijke herinneringen aan begrafenissen, aan kisten die de grond ingingen enzo. Mijn man wist dat, dus op het moment dat de kist de grond inging trok hij mij dichter naar zich toe. Ik heb het helemaal niet gezien, want er stonden mensen voor. Dat vond ik niet erg. Overigens was de kist blauw, wat al prachtig was. Mijn schoonzus was gek op de kleur blauw, wat kun je dan beter doen dan in een blauwe kist begraven worden?

Het was indrukwekkend om met een lange stoet naar de begraafplaats te lopen. We liepen in stilte, daar was vooraf om verzocht. Omdat mijn broer en schoonzus in een dorp woonden, vond daar de begrafenis ook plaats. Het was voor mij letterlijk ‘a walk down memory lane’. Het voordeel was dat veel auto’s en zelf fietsers stil bleven staan uit respect. In een stad hoef je dat niet te verwachten, maar daar in het dorp in Friesland gebeurde het wel. Dat is vooral voor de nabestaanden heel fijn.

Mijn schoonzus was pas 49 jaar, dat zag je ook aan de rouwstoet. Er liepen heel veel jongeren en maar weinig echt ouderen. Dat maakte echt indruk. Wat op mij ook indruk maakte was de aanwezigheid van Innocent, een Franse jongen die vroeger in de vakanties kwam logeren met zijn tweelingzus. Ik herkende hem niet, maar toen we eenmaal beide doorhadden wie de ander was, was het een gelukkig weerzien! Inmiddels is hij getrouwd met een Friese(!) vrouw die hij (echt waar) in Frankrijk ontmoette. En zo kwam de voorspelling van mijn vader uit dat Innocent met een Fries meisje zou trouwen. Ik heb veel mensen gezien die ik al lang niet meer gezien had en dat was heel leuk. Alleen de volgende keer graag niet weer bij een begrafenis.