Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Doorzetten | 19.09.2011

Dit weekend leerde ik wat van mijn middelste dochter van zeven jaar. Zij zwom zaterdagochtend voor haar A-diploma en ze raakte nogal in paniek. Opeens zag ze het niet meer zitten en durfde ze niet met kleren aan in het water te springen en wilde ze ook niet door het gat duiken. Dit doet ze altijd prima, ook bij het proefzwemmen ging het allemaal goed en haalde ze het makkelijk.

We zaten daar in een overvol zwembad, iedereen had zijn halve familie meegenomen en er waren maar liefst 25 kinderen die afzwommen. Veel bekijks dus en dat zag dochterlief niet zitten. Papa greep in, ik greep in, de badjuf en de badmeester grepen in, maar niets hielp. Ze wilde niet het water in. Bij de laatste zwemles was ze haar waterschoenen verloren en ze was bang dat dat nu weer gebeurde. Hoe vaak zij en de badjuf ook zeiden dat dat niet hinderde, ze wilde echt niet.

Ik hielp haar haar kleren weer uit te trekken en ik vroeg of ze verder wel mee mocht zwemmen. Dat mocht, maar dan ‘moest ze later wel alsnog met kleren zwemmen’. Ja dus, dat snap ik ook wel. En trouwens, ik kan er toch niets aan doen? Als zij niet wil, dan houdt het voor mij ook op. Het gat was toen aan de beurt, het favoriete onderdeel van mijn dochter. Maar nee hoor, ze stond weer in paniek aan de waterkant en ze wilde niet duiken.

Ik zag het toen niet meer zitten, ook mijn jongste zag het niet meer zitten. Het huilen van haar grote zus, maakte haar ook aan het huilen. Met allemaal ouders om me heen, voelde ik me nogal opgelaten. Ik kreeg de neiging om te roepen: Dat doet ze anders nooit hoor! Maar ik dacht ‘Zak maar in de stront, een andere keer doet jouw kind raar’. Ik stond op het punt om mijn dochter op te pakken en naar huis te gaan, maar ze ging weer terug naar de bank.

Bij het borst- en rugcrawlonderdeel stond ze weer tussen de andere kinderen aan de rand van het zwembad en ik wilde al roepen: Stop maar, dit wordt toch niks. Maar tot mijn verbijstering sprong ze in het water met de andere kinderen. Ze pakte de rand vast en deed mee met de borstcrawl! Ook op de rug ging het goed! Ik was in alle staten!

Het drijven ging ook prima, waarbij ze tussendoor iedereen voorbij zwom! Nog even watertrappen en toen was ‘iedereen’ klaar. Ja, behalve mijn dochter dus. De badjuf kwam naar haar toe om haar te helpen de kleren aan te trekken, dat valt niet mee als je al nat bent! Papa snelde met de fotocamera naar het bad en fotografeerde als een paparazzo. Maar ze begon weer moeilijk te doen, dus kwam papa maar snel bij mij zitten en lieten we haar zwemmen (letterlijk dus).

Gelukkig (echt waar!) was de rest bezig met de uitreiking van de diploma’s. Alle aandacht was dus niet op mijn dochter gericht en zij kon rustig verder zwemmen. Net toen ze klaar was met door het gat duiken en twee banen buik en twee banen rug, waren ze ook toe aan het laatste zwemdiploma! Mijn dochter rende er meteen naartoe en nam trots haar diploma in ontvangst. Ze deed mee aan het ererondje en het zingen van ‘Opa, oma, ik heb mijn diploma’ (ja, over die tekst is diep nagedacht!).

Later vroeg ik haar waarom ze het toch gedaan had en naast het niet krijgen van cadeautjes (een hele goede motivatie) zei ze ook: ‘Ik dacht: als ik dit niet kan, dan kan ik niks’. Dat valt wel wat mee, maar als mijn dochter kan doorzetten, kan ik het ook! Dit is iets voor haar toekomst, voor alle keren dat ze het bijltje erbij neer wil gooien, zal ik haar herinneren aan deze dag en hoe ze toch doorzette!