Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Ik houd mijn poot stijf | 03.10.2011

Een vaste klant van mij wilde opeens minder gaan betalen. Eerder was er al eens een discussie geweest over wat nou precies waarvoor betaald werd en ik dacht dat we duidelijke afspraken hadden, maar dat had ik mis. Tenminste, ik kreeg het verzoek om een nieuwe factuur te sturen met een lager bedrag, zij hadden een andere interpretatie van de afspraak (nu opeens ja) dan ik. Daar had ik geen zin in. Afspraak is afspraak en dan ga je niet zomaar de regels ombuigen in jouw voordeel als klant van mij. Naar mijn idee was dat wel gebeurd. Opeens wilden ze minder betalen dan ze voorheen deden.

Ik had gewoon kunnen zeggen “Prima, stuur ik een lagere factuur, maar dan behoud ik je wel als klant”,  maar zo zit ik niet in elkaar. Deze klant betaalde al niet geweldig en dat weet hij zelf wel, dus nog minder zag ik echt niet zitten. Toevallig had ik net vanmorgen nog gereageerd op de vraag van iemand: Wat zou jij doen als een klant een gemaakte prijsafspraak verandert en de prijs verlaagt? Daar zou ik niet mee akkoord gaan. En dan wordt er ook nog gezegd dat ze ‘er een volgende keer niet meer in mee gaan’. Hoe geloofwaardig maak je jezelf dan precies?

In mijn geval had ik het eigenlijk bij die eerste mail al gehad. ‘Wil je een nieuwe nota sturen?’ Nee dus, dat doe ik niet. Afspraak is afspraak, dit is wat we afgesproken hebben en als mijn klant dat na een jaar opeens anders interpreteert dan hij hiervoor deed, daar ga ik niet mee akkoord. Ik heb nog de suggestie gedaan dat we konden onderhandelen, maar dan wel bij de volgende opdracht. Daarop kreeg ik een mail over ‘negatieve energie’ en werd de samenwerking opgezegd. Ik krijg nog wel (het volledige bedrag) betaald.

Daar zit je dan met je goeie gedrag. Je houdt je poot stijf, maar het kost je wel een klant. Heel diep van binnen had ik er vrede mee. Ik was het gezeur bij mijn eerste opdracht over het te factureren bedrag al zat en nu begon het weer opnieuw. Maar het is even slikken om iets vasts kwijt te raken in je onzekere bestaan als freelancer. Ik voelde me erg weemoedig, hetzelfde gevoel als ik had als een vriendje het uitgemaakt had. Ook een beetje als toen ik net gescheiden was en mijn oudste dochter in het weekend naar haar vader ging.

Nu weet ik waarom ik zoveel liedjes op mijn computer heb staan, dat is voor gelegenheden als dit. Dan kan ik mezelf even helemaal kwijt in de muziek. Tot groot verdriet van de buren zing ik dan uit volle borst mee, maar dat kan me niets schelen. Ik gooi het er op dat moment gewoon uit. En ik ben heel erg trots op mezelf dat ik mijn poot stijf heb gehouden. Ik wil gewoon fatsoenlijk betaald worden, punt uit. Dan zoeken ze maar iemand anders die die stukken wel voor een appel en een ei wil schrijven. Of beter nog: doe het maar zelf!