Joke Heikens tekst freelance journalist

• 
• 
• 

Geduld | 25.10.2011

Het onderwerp van deze blog is beslist niet mijn sterkste punt, helaas. Gisteren zag ik een tweet voorbijkomen die e-mailers prees voor het direct reageren op e-mails. Ik lag bijna kwijlend op de grond… Helaas werkt het meestal niet zo in het dagelijks leven van een zelfstandige. En ik heb al mijn geduld opgebruikt bij mijn kinderen.

Bij mijn man zie ik dat het ook in een vaste baan hollen en stilstaan kan zijn. Hij heeft het ook de ene dag stervens druk en de volgende dag niets te doen. Een constante stroom van opdrachten is geweldig, maar wel een utopie. Teveel concullega’s van mij zitten ook af en toe met hun handen in het haar.
Iedere freelancer weet dat het goed komt. Die opdrachten komen wel weer. Ook al heb je nu even niets of heel weinig, er komt weer een tijd aan dat je het heel druk hebt. Tenzij je slecht werk aflevert, dan houdt het gewoon op. Maar daar gaan we niet vanuit.

Wat doe ik in slechte tijden? Ik ga heel hard hopen op nieuwe opdrachten. En ik vraag me nog eens af of ik echt die vaste klant er uit had moeten gooien, maar dan bedenk ik me weer dat ik voor die klant heel veel deed, maar slecht betaald werd. Ik kan nu minder werken en toch evenveel verdienen.. Hmm, dat is toch iets om over na te denken. Dan maar liever minder werken, maar toch een leuk inkomen hebben.

Ik ga ook bedenken hoe ik ook alweer aan die andere opdrachten kwam. O ja, ik zocht op internet, of het ging via een kennis. En o ja, er liggen nog een aantal voorstellen bij nieuwe klanten, ik wacht op een reactie.
Een coach gaf mij de tip om ook op beurzen te gaan kijken. Daardoor ben ik al een keer op de Bouwbeurs in Utrecht geweest. Ook had ik me aangemeld voor de Offshore Energy beurs, dat is op maritiem gebied dus in mijn straatje. Ik had me al opgegeven, toen ik zag dat een voorwaarde voor journalisten was dat ze er een artikel van 500 woorden over moesten schrijven. Tja, ik ben freelancer, dat kan ik van te voren niet zeggen. Ik had geen opdracht zwart op wit. Desondanks kreeg ik toch een uitnodiging.

Ik maakte van de gelegenheid gebruik om wat nieuwe klanten te bezoeken en mijn gezicht te laten zien. Dat leverde me niet direct iets op, maar ik heb wel indruk gemaakt, vertelde een kleine uitgeverij mij. En daar gaat het om. Er lagen ook veel tijdschriften waarvan je zo een exemplaar mee kon nemen. Dat heb ik gedaan, het zijn mogelijke nieuwe klanten. Ook blijf je door te lezen op de hoogte van wat er speelt en je doet zo ideeën op voor andere klanten.

Bij een workshop zei ooit een spreker dat  tijdschriften nergens zo goed gelezen worden als op redacties. Misschien denk je eerst dat dat niet kan kloppen, maar laat het bezinken en denk er rustig over na. Dan valt het kwartje vanzelf.