Regelmatig krijg ik de vraag of ik vooraf mijn interviewvragen kan opsturen.
Dat doe ik liever niet.
Niet omdat ik iets achter wil houden, maar omdat een goed interview geen vragenlijst is die wordt afgewerkt. Het is een gesprek dat zich ontwikkelt terwijl we praten.
Als ik vooraf een lijst vragen stuur, gebeurt er iets onhandigs. Mensen gaan zich voorbereiden op die specifieke vragen. Ze formuleren antwoorden, zetten dingen vast, denken na over wat ze willen zeggen in plaats van wat er op dat moment relevant is. Heel af en toe zijn zelfs vooraf de antwoorden al opgeschreven, die ik dan voorgelezen krijg. Dat neemt alle spontaniteit en zuurstof weg. Terwijl juist spontaniteit vaak de interessantste inzichten oplevert.
Ik ga er bovendien vanuit dat ik iemand interview over een onderwerp waar hij of zij veel van weet. Dan is een gesprek veel waardevoller dan het langsgaan van vooraf bedachte punten. Mijn voorbereiding zit niet in het uitschrijven van vragen, maar in het begrijpen van de context en het doel van het artikel. Tijdens het gesprek bepaal ik welke kant we opgaan, afhankelijk van wat er wordt verteld.
Dat betekent niet dat een interview stuurloos is. Integendeel. Ik weet heel goed waar ik op wil letten. Maar ik laat ruimte voor wat er ontstaat. Voor geïnterviewden voelt dat vaak prettiger. Ze hoeven geen lijstje af te werken, maar kunnen vertellen vanuit hun kennis en ervaring.
Voor opdrachtgevers betekent het dat interviews dieper gaan dan de voor de hand liggende antwoorden. Wil je vooraf weten waar het gesprek ongeveer over zal gaan, dan licht ik dat natuurlijk toe. Maar het echte interview ontstaat pas op het moment zelf.
Voor wie zelf interviews doet of met journalisten samenwerkt, heb ik veel van deze ervaringen opgeschreven. In mijn e-books ga ik daar verder op in, vanuit de praktijk.
Reactie plaatsen
Reacties