Welkom op mijn blog

Een artikel schrijven kost tijd. Niet alleen de tijd van het schrijven zelf, maar vooral de tijd eromheen.

Deze week begon ik met een artikel over nieuwe inzichten in MS voor een medisch vakblad. Onderzoekers hebben ontdekt waarom sommige patiënten veel meer last hebben van de ziekte dan anderen. Dat vraagt precies schrijven: zorgvuldig, inhoudelijk, elk woord moet kloppen.

Soms realiseer ik me midden op een werkdag dat ik het leukste vak van de wereld heb.

In veel opdrachten gaat het niet alleen om wat er verteld wordt, maar ook om wat níet in de tekst terechtkomt.

Ik ben zelden op zoek naar een verhaal. Ik ben vooral nieuwsgierig.

Ik werk op opdracht. Dat is het uitgangspunt van mijn werk als freelance journalist. Er is een redactie, een kader, een publicatievorm. Binnen die context schrijf ik.

Ik schrijf over werk, gezondheid, techniek, loopbanen, medische thema’s en alles daartussenin. Soms vragen mensen of dat niet onhandig is. Of het niet beter zou zijn om me te specialiseren.

Het is een zin die ik vaak hoor. Soms van een redactie, vaker van mezelf tijdens het schrijven: het verhaal klopt nog niet.

Ik word regelmatig benaderd met de vraag of ik “even een tekst” kan schrijven. Een artikel, een interview, een persbericht. De verwachting is vaak helder: er is een boodschap, die moet goed worden opgeschreven.

Soms is een opdracht op papier perfect. Het onderwerp is interessant, de deadline haalbaar, het tarief netjes. En toch zeg ik dan nee.

Ongeveer honderd jaar geleden — of nou ja, iets meer dan dertig jaar — stuurde ik mijn allereerste verhaal naar een tijdschrift. En ja hoor: mijn foto stond erin. Ik voelde me half beroemd en half misselijk van spanning.

Pippi Langkous