Welkom op mijn blog

Voor een cursus moesten we drie artikelen inleveren waar we trots op waren. Niet alleen de eindversie, maar ook de tekst die ik naar de redactie had gestuurd én de versie die uiteindelijk in het blad verscheen.

In bijna elk bedrijf werkt iemand van wie gezegd wordt dat hij wel leuk kan schrijven. Meestal komt dat doordat hij aardige mailtjes en brieven stuurt. De nieuwsbrief, het jaarverslag, dat stuk voor de website: het komt bij diegene terecht. Vaak zonder dat er tijd voor wordt vrijgemaakt.

Als kind leerde ik snel. Tot ik een ongeluk kreeg. Twee weken coma, twee gebroken benen, en daarna was ik verlamd. Eerst helemaal, later aan één kant.

Als geïnterviewden erom vragen, stuur ik ze de tekst voor publicatie toe. Dat doe ik niet altijd en dat hoeft ook niet. Wie een interview geeft, geeft daarmee automatisch toestemming om het te publiceren.

Maandag begon met een interview dat niet doorging.

Klik op tien willekeurige ‘over mij’-pagina’s en je leest tien keer hetzelfde: opgericht in, gevestigd te, gedreven door passie, de missie en de totaaloplossing… De mens over wie het zou moeten gaan, ontbreekt volledig.

Iemand die ik via social media volg en wier berichten ik waardeer, deelt geregeld over Gaza. Over hoe het westerse frame werkt, hoe Israël overal de schuld van krijgt. Ik erger me eraan. Mijn vinger zweeft al boven het scherm, klaar om door te scrollen.

Via een uitgever hoorde ik over een boek van een man die in de schuldhulpverlening terecht was gekomen. Ik las het en dacht meteen: dit is interessant om te interviewen.

Deze week begon ik met een artikel over nieuwe inzichten in MS voor een medisch vakblad. Onderzoekers hebben ontdekt waarom sommige patiënten veel meer last hebben van de ziekte dan anderen. Dat vraagt precies schrijven: zorgvuldig, inhoudelijk, elk woord moet kloppen.

Klik hier om een tekst te typen.

Normaal gesproken werk ik niet in het weekend.

Regelmatig krijg ik de vraag of ik vooraf mijn interviewvragen kan opsturen.