Welkom op mijn blog

Ik schrijf over werk, gezondheid, techniek, loopbanen, medische thema’s en alles daartussenin. Soms vragen mensen of dat niet onhandig is. Of het niet beter zou zijn om me te specialiseren.

Het is een zin die ik vaak hoor. Soms van een redactie, vaker van mezelf tijdens het schrijven: het verhaal klopt nog niet.

Ik word regelmatig benaderd met de vraag of ik “even een tekst” kan schrijven. Een artikel, een interview, een persbericht. De verwachting is vaak helder: er is een boodschap, die moet goed worden opgeschreven.

Soms is een opdracht op papier perfect. Het onderwerp is interessant, de deadline haalbaar, het tarief netjes. En toch zeg ik dan nee.

Ongeveer honderd jaar geleden — of nou ja, iets meer dan dertig jaar — stuurde ik mijn allereerste verhaal naar een tijdschrift. En ja hoor: mijn foto stond erin. Ik voelde me half beroemd en half misselijk van spanning.

Pippi Langkous

Schrijven is echt mijn ding Dat klinkt wellicht als een open deur, maar soms twijfel ik aan mezelf. Soms voelt het als hetzelfde kunstje wat ik steeds weer doe. Als het zo voelt is het tijd om wat anders te gaan doen, denk ik dan. Tegelijk kan ik niet continu op mijn uiterste kunnen werken, soms moet het wat saai zijn, om het vol te kunnen houden. Maar vandaag merkte ik weer: hiervoor doe ik het. Ik heb een artikel aangeboden bij een blad waar ik nooit eerder voor schreef.Dit onderwerp werd me aangeboden door een reactie op een oproep die ik deed op social media. Ik had geen idee dat dit erop zou volgen. Maar ik ben er blij mee. Dit artikel wil ik graag schrijven en nu ik weet dat het hoogstwaarschijnlijk gepubliceerd wordt, ga ik er volop in. Onrecht kan ik echt niet verkroppen, daarom moet dit artikel er gewoon komen. Als mensen die al veel hebben ook nog dat wat eigenlijk van een ander is pakken, dan ga ik steigeren. Hoezo vind jij dat je daar recht op hebt? Waarom gebruik je het systeem omdat het nou eenmaal kan en omdat anderen je willen helpen om op een oneerlijke manier je vermogen te vergroten? Dat gaat er bij mij niet in. Soms voel ik me als een Don Quichot die tegen windmolens vecht, hoewel mijn ‘windmolens’ wel wat echter zijn. Het artikel voor Panorama over de slechte communicatieverbinding tussen hulpdiensten en zelfs politieagenten onderling gaf mij ook zo’n boost. Ook al zag Panorama dat eerst niet zitten, ik zette door. En jawel, het werd het coverartikel. Daar zit ik niet direct om te springen, hoewel de cover erg leuk is. Maar het gaat mij om het blootleggen van wat anderen graag verborgen willen houden, terwijl ze er wel schuldig aan zijn. Als ik zo’n onderwerp heb, kost het me ook niet veel energie. Ik haal mijn informatie overal vandaan, ik vind het helemaal niet erg om om hulp te vragen. En dat is er dan ook. Langzaam zie ik een artikel aan de horizon verschijnen. Als ik zo’n artikel kan schrijven, teer ik daar maanden op. Heerlijk. Stel dat ik dit vaker mag doen? Dat zou helemaal super zijn.

Mijn eerste boekje vol to-do-lijstjes is bijna vol.Elke week blader ik erin om mijn afspraken en taken in te vullen — zeven regels per dag, precies genoeg om overzicht te houden. Zo’n lijstje geeft me houvast én rust.

Het lijkt zo’n kleinigheid: de keuze tussen jij en u op je website. Toch is het een van de eerste dingen die opvalt in je toon van communiceren. En het is er ook eentje die vaak misgaat. Nog steeds kom ik regelmatig websites tegen die beginnen met een vriendelijk “u” en halverwege ineens overgaan op “jij”. Een klein detail, maar het doet direct iets met de indruk die je achterlaat.

In een tijd waarin iedereen teksten kan publiceren — van LinkedIn-post tot podcast-interview — lijkt het soms alsof iedereen journalist is. Maar dat is natuurlijk niet zo. Toch merk ik dat veel mensen denken dat ze, zodra ze geïnterviewd worden, allerlei rechten hebben over wat er met hun woorden gebeurt. Of ze weten eigenlijk wel dat het niet zo werkt, maar proberen de tekst toch nog naar hun hand te zetten.

Een dag vol lenzen en lachmomenten; fotoshoot!

Hoeveel energie moet je eigenlijk steken in het binnenhalen van een opdracht? En hoeveel energie stop je in werk voor een klant, terwijl het gevoel blijft dat je het nooit goed genoeg doet? Dat zijn vragen die regelmatig door mijn hoofd gaan. Zeker in een tijd waarin opdrachten niet meer voor het oprapen liggen. Maar ergens moet er een grens zijn.