Welkom op mijn blog

Maandag begon met een interview dat niet doorging.

Klik op tien willekeurige ‘over mij’-pagina’s en je leest tien keer hetzelfde: opgericht in, gevestigd te, gedreven door passie, de missie en de totaaloplossing… De mens over wie het zou moeten gaan, ontbreekt volledig.

Iemand die ik via social media volg en wier berichten ik waardeer, deelt geregeld over Gaza. Over hoe het westerse frame werkt, hoe Israël overal de schuld van krijgt. Ik erger me eraan. Mijn vinger zweeft al boven het scherm, klaar om door te scrollen.

Via een uitgever hoorde ik over een boek van een man die in de schuldhulpverlening terecht was gekomen. Ik las het en dacht meteen: dit is interessant om te interviewen.

Deze week begon ik met een artikel over nieuwe inzichten in MS voor een medisch vakblad. Onderzoekers hebben ontdekt waarom sommige patiënten veel meer last hebben van de ziekte dan anderen. Dat vraagt precies schrijven: zorgvuldig, inhoudelijk, elk woord moet kloppen.

Klik hier om een tekst te typen.

Normaal gesproken werk ik niet in het weekend.

Regelmatig krijg ik de vraag of ik vooraf mijn interviewvragen kan opsturen.

Laatst vroeg iemand me of het niet handiger zou zijn als ik me zou specialiseren. Eén onderwerp, één sector, één duidelijke niche.

Voordat ik iemand interview, denk ik niet eerst na over mijn vragen. Ik denk na over de lezer.

Maandag begon met een interview dat niet doorging.

Een artikel schrijven kost tijd. Niet alleen de tijd van het schrijven zelf, maar vooral de tijd eromheen.