Een nee kan ik hebben. Stilte vind ik lastiger.
Ik stuurde een redactie een paar ideeën. Er kwam niets terug. Ik stuurde een herinnering. Weer niets. Niet eens een kort berichtje dat het niet paste. Dat kost wel iets. Het kost tijd en energie, want je blijft erop wachten. En het knaagt aan je zelfvertrouwen. Was het idee niet goed genoeg? Ligt het aan mij?
Tegelijk weet ik dat het zo gaat. Redacties krijgen veel mails en hebben het druk. Stilte zegt vaak meer over hun inbox dan over jouw idee. Gelukkig kost een pitch me niet veel. Ik verstuur er veel, in de hoop dat er iets uit komt. Meestal gebeurt dat niet, maar soms wel. Daarom stuur ik ze toch.
Laatst zag ik een tv-programma over oplichters. Onder een bericht daarover reageerde een vrouw die iets vergelijkbaars met haar moeder meemaakte. Ik stuurde haar een berichtje en bood het verhaal aan. Inmiddels heb ik de opdracht.
En soms is stilte helemaal geen nee. In de afgelopen maanden had ik twee keer bijna een opdracht. Toen bleef het stil, na twee weken ging ik erachteraan, en ik kreeg hem alsnog. Als ik had gewacht tot zij zich meldden, was het er misschien nooit van gekomen. Eén keer kreeg ik zelfs een opdracht een jaar nadat ik de pitch had gestuurd. Dat is wel heel extreem, maar het laat zien dat je het nooit zeker weet.
Opgeven is een laatste mogelijkheid, eerst stuur ik een herinnering. Daar is niets mis mee, je bent dan niet lastig. Je helpt iemand die het druk heeft om je mail terug te vinden. Blijft het daarna nog stil, dan neem ik dat als antwoord. Dan bied ik mijn idee ergens anders aan. Een goed idee wordt niet slechter omdat één redactie niet reageert.
Makkelijk vind ik het niet. Maar ik laat een goed verhaal niet liggen omdat iemand zijn mail niet beantwoordt.