Iemand die ik via social media volg en wier berichten ik waardeer, deelt geregeld over Gaza. Over hoe het westerse frame werkt, hoe Israël overal de schuld van krijgt. Ik erger me eraan. Mijn vinger zweeft al boven het scherm, klaar om door te scrollen.
En toch blijf ik.
Niet vanwege haar argumenten. Ik blijf omdat ik haar al langer volg, en omdat haar eerdere berichten meestal hout snijden. Juist dat wringt: hoe kan iemand die zo vaak raak zit, hier nu zo naast zitten? Die vraag laat me niet wegklikken. Dus lees ik door. Klik ik verder in wat ze deelt. En daar, een paar berichten verderop, zie ik een kant die ik niet had gezien.
Dat moment laat me niet meer los. Niet vanwege het onderwerp, maar vanwege wat het over mezelf zegt. Want eerlijk: bij een willekeurige onbekende met precies dezelfde mening was ik allang weg geweest. Scrollen, wegklikken, klaar. Het was niet het argument dat me vasthield, het was de mens erachter.
Daar zit volgens mij de kern van waarom we zo verhard tegenover elkaar staan. We schieten meningen af. Een standpunt waar we het niet mee eens zijn, schuiven we weg nog voor we het goed en wel gelezen hebben. Maar een mens die we vertrouwen, krijgt iets wat een mening nooit krijgt: ruimte, tijd, het voordeel van de twijfel. Vertrouwen in de mens opent de deur naar de inhoud. Andersom blijft die deur dicht, hoe sterk het argument ook is.
Het maakt me nieuwsgierig naar mijn eigen lijstje. Bij wie blijf ik hangen, ook als ik het oneens ben? En wie heb ik allang weggeklikt, niet om wat ze zeggen, maar om wie ze in mijn hoofd zijn geworden?
Misschien is dat ook waarom ik mijn werk na ruim 25 jaar nog steeds mooi vind. Een interview dwingt me precies te doen wat ik op social media bijna naliet: gaan zitten bij iemand wiens mening ik niet deel, en tóch luisteren. Niet om gelijk te krijgen, niet om te overtuigen, maar om te begrijpen waar iemand vandaan komt. Bijna altijd blijkt er een verhaal te zijn dat ik niet had verwacht. En bijna altijd word ik er rijker van.
Inmiddels betrap ik mezelf erop dat ik op social media bewust tegenwicht zoek. Niet omdat ik weet hoe het wél zit, want geen van beide landen gaat wat mij betreft vrijuit. Maar omdat een gesprek dat naar één kant is doorgeslagen alleen terugkomt als iemand de andere kant laat horen. Soms roep ik dus juist het tegenovergestelde van wat mijn tijdlijn vindt. Niet om gelijk te halen, maar om de boel open te houden. En dat begon bij iemand die ik niet wilde wegklikken.
