Ik werk op opdracht. Dat is het uitgangspunt van mijn werk als freelance journalist. Er is een redactie, een kader, een publicatievorm. Binnen die context schrijf ik.
Maar dat betekent niet dat ideeën pas ontstaan als een opdracht er ligt.
Integendeel.
Veel van mijn werk begint lang voordat er sprake is van een concrete vraag. Ideeën ontstaan overal. In gesprekken, tijdens het kijken van televisie, op bijeenkomsten, op beurzen en evenementen. Soms noteer ik ze meteen, soms blijven ze weken of maanden ergens hangen.
Zo was ik eind vorig jaar bij een bijeenkomst van het RIVM. Jaren geleden bracht ik een bezoek aan het Nederlands Forensisch Instituut. Niet met een vooraf bedacht artikel in mijn hoofd, maar om te luisteren, rond te kijken en te begrijpen wat er speelt. Zulke momenten leveren zelden kant-en-klare verhalen op, maar wel perspectief.
Dat perspectief neem ik mee in mijn werk.
Wat mij daarin interesseert, is juist het snijvlak. Waar techniek raakt aan het dagelijks leven. Waar medische ontwikkelingen persoonlijke gevolgen hebben. Waar beleid of innovatie zichtbaar wordt in individuele ervaringen. Veel onderwerpen laten zich niet vangen in één vakje, en precies daar wordt het journalistiek interessant.
Als ik ideeën indien bij redacties, komen die vaak voort uit dat kruisen van werelden. Niet omdat ik per se iets wil pitchen, maar omdat ik verbanden zie die het onderzoeken waard zijn. Soms sluit zo’n idee aan bij een lopende opdracht, soms wordt het later relevant.
Voor opdrachtgevers betekent dit dat ik niet alleen uitvoer wat er gevraagd wordt, maar ook meedenk vanuit een bredere context. Ik zie mijn werk niet als het produceren van losse teksten, maar als het volgen van ontwikkelingen over langere tijd.
Dat vraagt vertrouwen en duidelijkheid over kaders. Ideeën zijn geen belofte, maar een aanbod. Wat ermee gebeurt, wordt altijd afgestemd met de redactie of opdrachtgever.
Juist die combinatie van werken op opdracht én voortdurend kijken, luisteren en verzamelen houdt mijn werk scherp. Het voorkomt routine en maakt dat verhalen niet losstaan van de wereld waaruit ze voortkomen.
Werk je met een journalist en zoek je iemand die binnen duidelijke afspraken ook inhoudelijk meedenkt, dan begint dat vaak met een gesprek. Niet om meteen iets vast te leggen, maar om te verkennen wat er speelt.
Over dat kijken, kiezen en combineren schrijf ik ook buiten mijn opdrachten. In mijn e-books ga ik daar verder op in, vanuit de praktijk en zonder stappenplannen.
Reactie plaatsen
Reacties