Soms realiseer ik me midden op een werkdag dat ik het leukste vak van de wereld heb.
Dat gebeurt niet achter mijn laptop, maar ergens anders. In een gesprek met iemand die me iets toevertrouwt wat hij of zij niet eerder zo heeft uitgesproken. Op een plek waar ik mag rondkijken omdat iemand besluit de deur open te doen. Of juist wanneer een deur dicht blijft en ik me afvraag wat daarachter speelt.
Journalistiek brengt me op plekken waar ik anders nooit zou komen. In werelden waar ik geen onderdeel van ben, maar wel even mag meekijken. Dat blijft bijzonder, ook na al die jaren.
Wat dit vak voor mij zo aantrekkelijk maakt, is dat ik nieuwsgierig móét blijven. Dat is geen extra kwaliteit, maar een voorwaarde om mijn werk goed te kunnen doen. Vragen blijven stellen, blijven luisteren, blijven proberen te begrijpen hoe iets zit.
Ik mag me verdiepen in techniek, in medische thema’s, in persoonlijke verhalen, in werk en in alles wat daartussen ligt. Niet om expert te worden in één ding, maar om verbanden te zien tussen ogenschijnlijk verschillende werelden.
Die afwisseling zorgt ervoor dat geen dag hetzelfde is. Het houdt me scherp, betrokken en alert. Routine is handig, maar nieuwsgierigheid maakt het werk interessant.
Tegelijkertijd brengt dit vak ook verantwoordelijkheid met zich mee. Mensen vertrouwen me hun verhaal toe. Organisaties geven me een kijkje achter de schermen. Dat vertrouwen neem ik serieus, en misschien is dat juist waarom ik dit werk zo graag doe.
Ik mag kijken, luisteren, vragen en vervolgens iets maken dat recht doet aan wat ik heb gezien en gehoord.
Dat blijft een voorrecht.
Voor opdrachtgevers betekent dat dat ik met plezier en aandacht werk aan elk onderwerp dat op mijn pad komt. Voor wie zelf schrijft of nadenkt over dit vak, heb ik veel van die ervaringen opgeschreven. In mijn e-books ga ik daar verder op in, voor wie zich daarin wil verdiepen.
Maar boven alles: ik ben vooral blij dat ik nieuwsgierig mag blijven. Dat is misschien wel de mooiste kern van mijn werk.
Reactie plaatsen
Reacties