Deze week begon ik met een artikel over nieuwe inzichten in MS voor een medisch vakblad. Onderzoekers hebben ontdekt waarom sommige patiënten veel meer last hebben van de ziekte dan anderen. Dat vraagt precies schrijven: zorgvuldig, inhoudelijk, elk woord moet kloppen.
Tussendoor deed ik een interview over de rechten van werknemers als hun kind ziek is. Een heel ander onderwerp, een heel andere toon. Minder medisch, meer praktisch, dicht op het dagelijks leven.
Op LinkedIn zag ik een bericht voorbij komen over dat een VSO geen ontslagbrief is. Dat bleef hangen. Ik stelde het voor bij een opdrachtgever en kreeg vrijwel meteen een opdracht terug. Het interview stond de volgende dag gepland.
Ondertussen ben ik bezig met research voor een artikel voor een technische krant. Eind vorig jaar was ik bij een bijeenkomst voor wetenschapsjournalisten bij het RIVM. Twee onderwerpen die daar aan bod kwamen, blijken nu precies te passen bij waar deze krant aandacht aan wil besteden. Dus lees ik me opnieuw in en leg ik contacten voor interviews.
En daarnaast had ik deze week twee overleggen met vaste opdrachtgevers, waar ook andere freelancers aanschuiven. Gesprekken over lopende onderwerpen, ideeën, wat er speelt.
Op papier lijkt dit een rommelige week. Medisch, arbeidsrecht, techniek, beleid, overleg. In mijn hoofd voelt het logisch. Ik schakel de hele tijd tussen werelden. Tussen taalniveaus, tussen doelgroepen, tussen soorten verhalen. Juist dat schakelen maakt het werk voor mij interessant.
Als ik steeds over hetzelfde zou schrijven, zou ik minder goed kijken. Minder goed luisteren. Minder vragen stellen. Nu moet ik me telkens opnieuw verdiepen, opnieuw begrijpen wat belangrijk is voor de lezer. Dat kost vast energie, maar zo voel ik dat niet. Ik maak gebruik van mijn potentie. En het geeft me veel energie.
In de praktijk betekent dit dat ik veel meeneem uit andere domeinen. Dat ik verbanden zie, sneller kan schakelen en onderwerpen in een bredere context kan plaatsen. Voor mij betekent het simpelweg dat geen week hetzelfde is. Dat houdt mij gaande, what makes me tick.
Werk je aan een onderwerp dat niet netjes in één vakje past, dan voel ik me daar juist thuis. Ik denk graag mee over de juiste invalshoek en aanpak.
Reactie plaatsen
Reacties