Een artikel schrijven kost tijd. Niet alleen de tijd van het schrijven zelf, maar vooral de tijd eromheen.
In de voorbereiding, in het plannen van interviews, in het laten bezinken van wat er is gezegd. Ik noem dat 'broeden'. Dat proces is minder zichtbaar dan het uiteindelijke stuk, maar bepaalt grotendeels de kwaliteit.
Ik merk dat opdrachten het soepelst verlopen als er ruimte is voor die fases. Niet omdat het traag moet, maar omdat journalistiek gebaat is bij aandacht. Een interview dat een dag kan liggen voordat ik ga schrijven, levert vaak een beter verhaal op dan wanneer alles direct achter elkaar moet.
Dat heeft ook te maken met beschikbaarheid van mensen. Experts, ervaringsdeskundigen, betrokkenen: hun agenda’s bepalen mede de haalbaarheid. Een realistische planning houdt daar rekening mee.
Voor opdrachtgevers betekent dit dat een deadline meer is dan een datum. Het is een moment waarop alles samenkomt: voorbereiding, gesprekken, afwegingen en schrijven. Als één van die onderdelen onder druk staat, zie je dat terug in het geheel.
Daarom bespreek ik planning altijd aan het begin van een opdracht. Wat is haalbaar? Waar zit speling? En wat gebeurt er als iets uitloopt? Dat voorkomt haastwerk en zorgt voor duidelijkheid aan beide kanten.
Journalistiek werk is geen spoedklus, maar een zorgvuldig proces. Dat vraagt soms iets meer tijd, maar levert bijna altijd een sterker artikel op.
Werk je met een journalist en wil je dat het verhaal de ruimte krijgt die het nodig heeft, dan begint dat bij een realistische planning.
Wie zelf veel met teksten werkt, herkent dit spanningsveld vaak ook. In mijn e-books schrijf ik over dit proces en hoe je daar in de praktijk mee omgaat.
Reactie plaatsen
Reacties