Voordat ik iemand interview, denk ik niet eerst na over mijn vragen. Ik denk na over de lezer.
Wat zou iemand willen weten die dit artikel straks leest? Waar zit de nieuwsgierigheid? Wat is nog onduidelijk? Wat zou ik zelf willen begrijpen als ik dit onderwerp tegenkwam?
Die vragen vormen de echte voorbereiding.
Ik lees me in, niet om feiten te verzamelen die ik kan herhalen, maar om gevoel te krijgen voor de context. Waar gaat dit echt over? Wat speelt er onder de oppervlakte? Welke termen of ontwikkelingen zijn belangrijk om te begrijpen voordat het gesprek begint?
Die voorbereiding zie je niet terug als een lijstje vragen. Je merkt het in het gesprek.
Omdat ik weet waar de lezer zit, kan ik tijdens het interview beter aanvoelen wanneer iets interessant wordt. Wanneer iemand iets zegt dat uitleg vraagt. Wanneer een detail eigenlijk groter is dan het lijkt.
Dat betekent ook dat ik niet op zoek ben naar bevestiging van wat ik al weet. Integendeel. De voorbereiding zorgt ervoor dat ik ruimte heb om verrast te worden.
Voor opdrachtgevers betekent dit dat een interview meer is dan een afspraak in de agenda. Het is onderdeel van een proces waarin al is nagedacht over invalshoek, context en relevantie.
Voor de mensen die ik interview betekent het dat ze geen verhoor krijgen, maar een gesprek waarin hun kennis en ervaring centraal staan.
Een goed interview begint dus niet met vragen. Het begint met nadenken over voor wie het verhaal uiteindelijk bedoeld is.
Werk je aan een artikel waarin interviews een belangrijke rol spelen, dan denk ik graag mee over die voorbereiding en invalshoek.
Voor wie zelf veel interviews doet of wil leren hoe je gerichter kunt luisteren, heb ik veel van deze ervaringen opgeschreven. In mijn e-books ga ik daar verder op in, vanuit de praktijk.
Reactie plaatsen
Reacties